مسأله اساسی، ریشه کن ساختن جرثومه فساد و بت پرستی تا چنان از بیخ کنده شود که اثری از آن باقی نماند و به جای آن عقیده توحید خالص در اعماق دل و جان چنان غرس گردد که بالاتر از آن در تصور نگنجد، انسانی ساخته شود، که در دوران او خداجویی و پرستش الله و خدمت به نوع انسانی و حق طلبی، بر هر خواهش دیگر غالب شود؛ انسانی باشد که با هر نوع شهوت مبارزه کند، موانع راه را بردارد؛ کوتاه سخن این که مسألۀ اصلی، رهایی بخشیدن انسانیت بود که کاملًا خود را برای خودکشی و سقوط در جهنم دنیا و آخرت آماده کرده بود و قرار دادن او به شاهراه سعادت و خوشبختی؛ تا در این دنیا به حیات طیبهای که نصیب بندگان برگزیده میشود، نایل آید و در آخرت به بهشت جاودان که موعود متقیان است، راه یابد.
دراین خصوص، هیچ تصویری گویاتر و رساتر از این گفتار الهی نیست که در مقام منّت و احسان در مورد بعثت نبوی میفرماید:
وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا
به یاد آورید نعمت خدا را برخود. آن هنگام که باهمدیگر دشمن بودید و خدا میان دلهایتان پیوند داد. پس به فضل الهی برادر شدید و بر لبۀ گودالی از آتش «دوزخ» بودید ولی شما را از آن رهانید.
برگرفته از کتاب “نبی رحمت”
