نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
احزاب کمونیستی در افغانستان
حزب پرچم
پس از اینکه حزب دموکراتیک خلق به دو جریان و گروه مهم، «خلق» و «پرچم» منشعب شد، رهبری شاخهی خلق همچنان بر عهدهی ترهکی باقی بود و بیشتر اعضای پشتوزبان و روستانشین حزب دموکراتیک خلق، همگام با ترهکی در شاخهی خلق گرد آمدند؛ اما اغلب اعضای شهرنشین و دریزبان حزب دموکراتیک خلق، به شاخهی پرچم، به رهبری ببرک کارمل اظهار وفاداری کردند (فرهنگ، 1390: 796). نوراحمد خان اعتمادی، صدراعظم وقت، در سال 1346 با توصیهی محمد داود و موافقت شاه، به ببرک کارمل اجازه داد تا اخباری را به نام «پرچم» منتشر نماید که این جریده بهصورت هفتهوار از مارچ 1968 تا جون 1969 منتشر میشد. میر اکبر خیبر و سلیمان لایق مسئول امور نشراتی آن بودند. نشریهی «پرچم» در نشرات خود، حزب خود را دموکراتیک خلق معرفی کرد و بنیانگذار آن را ببرک کارمل قلمداد نمود. محتوای این شماره از نشریه که جناح پرچم را حزب دموکراتیک خلق و ببرک کارمل را بنیانگذار آن قلمداد نموده بود، ترهکی را خشمگین نموده، به واکنش واداشت. تره-کی بدون تأمل و درنگ، در شمارهی (50) نشریهی افغان ملت، اعلامیهای منتشر نمود که «پرچم» هیچ ارتباط سازمانی با حزب دموکراتیک خلق افغانستان ندارد. نشر این مطالب در نشریهها سبب درگیریهای شدید لفظی میان دو جناح (خلق و پرچم) شد و انتشار این نشریهها انشعاب و دو دستگی در حزب دموکراتیک خلق را بر ملا ساخت و پس از آن، جناح ترهکی به نام «خلقیها» و جناح کارمل به نام «پرچمیها» معروف شدند و هر کدام از این دو شاخه، خود را حزب دموکراتیک خلق میدانستند.