نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: علل جنگهای داخلی (مداخله بیگانگان)
ادامه مداخلات ایران
عوامل بالا موجب شد که دولت ایران برای تضعیف مجاهدین افغانی، در حاشیه سرحدات ایران با افغانستان در مبارزه علیه تجاوز روس و حکومت کمونیست کابل دست به اقدامات ازاینقبیل بزند:
اول: منع ایجاد پستههای تعرضی ضد شوروی مجاهدین افغان در حاشیه سرحدات ایران با افغانستان. علیرغم این امتناع گروههای مجاهدین دور از نظر مقامات امنیتی سرحدی ایران از فاصلههای دور از سرحد مشترک افغانستان – ایران، مخفیانه در داخل قلمرو افغانستان رخنه میکردند و اهداف خود را مورد حمله قرار میدادند
دوم: دولت ایران صرفاً در صدد تجهیز گروهایی بود که با دادن تعهد وفاداری به «خط امام» وارد عرصه جهاد افغانستان میشدند. تلاش زیاد به عمل آمد تا توزیع سلاح ناشی از کمک خارجی یا غنیمت جنگی از طرف مقامات ایرانی به مجاهدین صورت بگیرد تا در این میان گروههای اهلتشیع بیشتر مشمول توجه گردند.
در سال ١٩٨٧ از جانب قوای امنیتی ایران بدفاتر نمایندگی تنظیمهای افغانی مقیم ایران هدایت داده شد، تا لیست اسلحهیرا که به مجاهدین مربوط از جانب خارجیها توزیع میشود، به ملاحظه مقامات ایرانی برسانند. درین لیست باید مارک، نوعیت اسلحه، تعداد، نام و قوم شخص، وابستگی تنظیمی، جبهه مربوط و غیره شامل باشد. برخی تنظیم های اهل سنت هدایت مقامات ایرانی را تجاوز بر حریم تنظیمی تلقی کردند و یکی دو تنظیم بر سبیل احتجاج، نمایندگی های خود را در ایران بستند. آنگاه مقامات ایرانی دست به ضبط بخش عمده سلاح مورد نیاز مجاهدین زدند که از طریق پاکستان و کشور های خلیج داخل قلمرو ایران میگردید. پرسروصداترین مظهر این اقدام ضبط راکتهای ستنگر مجاهدین حزب مولوی خالص در ١٩٨٨ است که از طریق بلوچستان پاکستان داخل قلمرو ایران و از آنجا بجنوب افغانستان گسیلمیشدد. این اقدام نوعی اخطار غیرمستقیم و درعینحال غیر ارادی به امریکا در جهت احتیاط در توزیع بی ملاحظه و سخاوتمندانه سلاح پیشرفته ضد هوایی به مجاهدین بود که موجبات خوشنودی روس ها را فراهم ساخت.
رد پای کمونیزم
