نویسنده: محبوبی
فصل سوم: وضعیت اسفناک زندانیان
درآمد
ادامه
ماده 9: احدی نباید خودسرانه توقیف- حبس یا تبعید شود (اعلامیه جهانی حقوق بشر، ماده 9).
ماده 10: هر کس با مساوات کامل حق دارد دعوایش به وسیله دادگاه مستقل و بیطرفی، منصفانه و علنی رسیدگی شود و چنین دادگاهی در باره حقوق و الزامات او یا هر اتهام جزایی علیه وی اتخاذ تصمیم نماید (اعلامیه جهانی حقوق بشر، ماده 10).
حوادثی که در بیست سال دوران جمهوریت در افغانستان و بهخصوص در زندانها خصوصی آمریکا اتفاق افتاده است، نقاب از چهرهی واقعی حقوق بشر آمریکایی و اروپایی برداشته است و دوربین تجربه، تصویر واضحی از آنها برای صاحبان خرد به نمایش گذاشته است که چگونه با نا خداباوری بین نوع بشر تفاوت قائل میشوند، بهخصوص وقتی که طرف حسابشان مسلمان باشد و حرف از مسلمان به میان بیاید که در نگاهشان خون انسان مسلمان از همه کمرنگتر است. بیشتر مواد اعلامیه جهانی حقوق بشر، پیرامون حق زندگی، آزادی، امنیت و آرامش نوع بشر میچرخد که به نظر خوب میرسد؛ اما این اعلامیه جنبهی عملی و ضمانت اجرایی هم دارد؟ رفتارشان با مردم افغانستان، زندانیان و اسیران جنگی، تمام مواد این اعلامیه را نقض میکند. اعلامیه جهانی حقوق بشر، فقط در کشورهای جهان اول مثل اروپا و آمریکا جنبهی عملی و ضمانت اجرایی دارد، نه در کشوری مثل افغانستان. در کشورهای جهان سوم، اعلامیه جهانی حقوق بشر فقط جنبه نظری دارد که هیچ دردی را دوا نمیبخشد. پس نباید حقوق بشر جهانی گفت؛ بلکه باید حقوق بشر آمریکایی و اروپایی خطاب کرد که فقط درد آنهایی را درمان میبخشد که خونشان از خون ما سرختر باشد.
اگر چه آمریکا در عصر جمهوریت زندانهای مخفی زیادی در افغانستان و دیگر کشورها داشته است، در این فصل وضعیت اسفناک زندانیان در زندانهای پلچرخی، بگرام و گوانتانامو که از معروفترین و خوفناکترین زندانها است، مورد مطالعه قرار گرفته است. ابتدا زندان خوفناک پلچرخی مورد بررسی قرار گرفته است. سپس به روایاتی تکاندهنده از شکنجهگاه بگرام و جهنم گوانتانامو پرداخته شده است؛ البته روایت از زبان زندانیانی که قربانی عدالت گردیدند و مدتها ناجوانمردانه در آتش کینه و انتقام آمریکاییها سوختند.