رشوه از گناهان کبیرهای است که خداوند متعال آن را بر بندگانش حرام قرار داده و پیامبر صلی الله علیه و سلم نیز انجام دهنده آن را لعنت نموده است، پس اجتناب و بر حذر بودن از آن واجب است.
و همچنین واجب است که مردم را نیز از دست به دست گردانیدن چنین مالی بر حذر داریم چرا که در آن فسادی بس بزرگ و گناهی عظیم و عواقبی سخت و وخیم نهفته است و این از جمله گناه و دشمنی و عدوانی است که خداوند متعال از همکاریکردن در این طور کارهایی نهی فرموده است.
الله متعال میفرماید:
“و تعاونوا علی البر والتقوی و لا تعاونوا علی الاثم والعدوان” (مائده:2).
“باید شما به یکدیگر در نیکوکاری و تقوی کمک کنید نه بر گناه و ستمکاری “.
و همچنین خداوند متعال از خوردن اموال مردم به ناحق نهی فرموده است و در قرآن کریم فرموده است:
“و لا تاکلوا اموالکم بینکم بالباطل و تدلوا بها الی الحکام لتاکلوا فریقا من اموال الناس بالاثم و انتم تعلمون” (بقره:188).
“مال یکدیگر را به ناحق مخورید و کار را به محاکمه قاضیان نیفکنید که بوسیله (رشوه و زور) پاره مال مردم را بخورید با اینکه شما بطلان دعوی خود را میدانید “.
رشوه از سختترین و شدیدترین انواع خوردن اموال باطل و حرام است چرا که عبارت از دادن مال به سوی غیر به خاطر مانعشدن او از بیان حق میباشد و این تحریم رشوه شامل محورهای اصلی و سهگانه این کار میشوند که عبارتند از راشی (رشوه دهنده) مرتشی (رشوه گیرنده) و رائش (واسط میان این دو).