نویسنده: محبوبی
فصل سوم: وضعیت اسفناک زندانیان
روایاتی تکاندهنده از جهنم گوانتانامو
روایت غمانگیز ملاعبدالسلام ضعیف
ادامه
عبدالسلام ضعیف با تعدادی از زندانیان قندهار به گوانتانامو منتقل شدند. ضعیف از گوانتانامو خاطرات بسیاری روایت نموده است که در این پژوهش به برخی از مهمترینها پرداخته شده است. ضعیف در مورد غذای زندانیان چنین مینویسد: «بعضی از سبزیجات را قبلاً ندیده بودیم و در زبان ما شاید نامی هم نداشته باشند. اما غذاها بیاندازه بیمزه و فقط در آب جوشانیده شده بود. گوشتها بیش از اندازه خام بود که با خوردن آن حتماً انسان با معده خود دچار مشکل میشد، اما ماهی بهقدر بدبو بود که بوی بد آن در تمام بلاک میپیچید. بخصوص اینکه ماهیهای زندان آبپز بودند. گوشت مرغ خونآلود بود؛ اما مقدار برنج بهقدری کم بود که برادری به نام نصیبالله تمام سهمیه خود را در یک لقمه به حلقوم فرو میبرد…» (همان، 80).
مدعیان حقوق بشر، سازندگان اعلامیه جهانی حقوق بشر که باید سرسختترین مدافعان آن میبودند و آن را (حقوق بشر) در رفتار و گفتار خود به بهترین شکل به نمایش میگذاشتند، شوربختانه در فراشد زمان هویدا شد که آنها فقط مدعیان دروغین حقوق بشر هستند، نه مدافعان آن. همه جا فریاد حقوق بشر سر میدهند، درحالیکه فریادهای مظلومانهی زندانیان در شکنجهگاه و جهنم گوانتانامو، پشت دیوارهای سر به فلک کشیده، هزارها کیلومتر دورتر از وطن، خانه و کاشانهایشان سرکوب گردیده، به خاموش میگراید. ضعیف، تمام شکنجههای که بروی رفته بود را خلاف ارزشهای قبول شده در حقوق ملی و بینالمللی قلمداد نموده است: «در کمپهای اول، دوم و سوم آنچه دیدم و شنیدم بسیار دردناک، اندوهبار و تکاندهنده بود. در طول سه سال و شش ماه زندان به مشکلات بسیار مواجه شدم، سختیهای بسیار را تجربه کردم و بسیاری از آنچه که در این مدت بر من گذشت، مخالف تمام قوانین و ارزشهای قبول شده در حقوق ملی و بینالمللی بود و با ادعاهای بلند بالای به اصطلاح دفاع از حقوق بشر هیچگونه همخوانی نداشت» (همان، 89-90).
قوانین اسلامی و حتی اعلامیه حقوق بشر آمریکایی بهکرات هتک حرمت و اهانت به مقدسات دین و مذهب را ممنوع قرار داده است، اما متأسفانه آمریکاییها این قوانین را در حد یک نظریه پذیرفتهاند و آن را فقط در حق مردم خودشان کم و بیش رعایت میکنند نه در حق دیگران، بهخصوص هنگامی که طرف حسابشان مسلمانان که برای فرد مسلمان کمترین ارزش و اهمیت را قائل نیستند. از جمله شکنجههای تحقیرآمیز و روحی زندانیان مسلمان در زندان گوانتانامو، اهانت و بیاحترامی به قرآن کریم بوده که ضعیف این موضوع را مفصلاً در خاطرات خود روایت نموده است: «بیاحترامی به قرآن مجید از آغاز کار عادی سربازان آمریکایی بود و از ما هم چنین توقعی را داشتند. آمریکاییها با این فکر بودند که چرا این کتاب اینقدر برای ما مهم است. اکثر اوقات بیحرمتی آنان به قرآن مجید موجب مشکلات میشد و این کار بیشتر بهصورت قصدی صورت میگرفت و گاهی نیز سهواً واقع میشد. اما توهین عمدی زیاد صورت میگرفت… در گوانتانامو در پیش از ده مورد این کار صورت گرفت که پنج بار آن را آمریکاییها رسماً پذیرفتند. چند بار بعد از آن نیز این عمل تکرار شد» (همان، 98).