تالیف: سید ابوالحسن ندوی
وضعیت دینی و فرهنگی یهود
زبان یهودیها در مناطق عربنشین طبعاً عربی بود، ولی خالص نبود، بلکه با زبان عبرانی آمیزش داشت زیرا آنها کلاً زبان عبرانی را ترک نکرده بودند بلکه آن را در عبادات و امور فرهنگی و آموزشی به کار میبردند.
دکتر اسرائیل ولفنسون در مورد وضعیت دینی و دعوتی یهود مینویسد:
تردیدی نیست که یهود توان آن را داشتند که نفوذ دینی خود را میان عربها گسترش دهند. آنها اگر میخواستند، میتوانستند از نظر دینی دارای سلطه بیشتری بشوند. اما آگاهان به تاریخ یهود کاملاً دانند که یهودیها هیچ ملت دیگری را به پذیرش دین خود وادار نکردهاند و بنابر بعضی عوامل، انتشار دعوت دینی برای یهود ممنوع است. متأسفانه یهودیها طبق عادت خود از این بابت عاجز شدند که خود و جامعه خود را با واقعیتها و تحولات جدید هماهنگ سازند و جریان امور را تشخیص دهند و از فرصت استفاده نموده به آغوش اسلام در آیند تا بدین وسیله به کمک تجربهها و موهبتها و عقل و دانش خویش مقام شایستهای را احراز نمایند. اغلب جوامعی که صرفاً با افتخار به تاریخ و مباهات به نسب خود زندگی میکنند و خود را در جهان آرزوها و عالم خیال سرگرم مینمایند و با رهبران بیکفایت مواجه میشوند، به سرنوشتی مانند سرنوشت یهود دچار میگردند.
نبی رحمت
