نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع:عادات مشترک
ادامه
همسایگی افغانستان و ایران مخصوصاً در شهرهای مرزی، گویش فارسی زیاد رایج است که با دری مخلوط شده و ترکیب از هر دو را به وجود آورده است. این ترکیب گاهی با اکثریت فارسی و گاهی با اکثریت دری همراه است. در این شهرها در زمان جمهوریت، تومان ایران از پول افغانی رایجتر بود و در تمام معاملات از آن استفاده میشد. این مسائل در شهرهای مرزی پاکستان و دیگر همسایگان ما نیز صدق میکند.
مردم ما که در ایران به عنوان مهاجر زندگی میکنند، اجازه رسمی کارهای شاقه و طاقتفرسا را به شکل قانونی دارند. این کارها به ندرت برای آینده کشور ما مفید و مثمر خواهد بود. از این لحظه، کشور ایران به افغانهای مهاجر اجازه کار در حد زنده ماندن، آن هم در کارهای خشتپزی، تنظیف شهری، زراعت و کارهای ساختمانی با دستمزد خیلی پایین را میدهد که خود ایرانیان به آن کارها علاقهای ندارند. کارفرمایان ایرانی هرگز از کارگران خود عاداتی مانند صداقت، تعهد، وفاداری… صفات نیکو را نیاموختهاند؛ اما در عوض همیشه با کارگران خیانت، دغلبازی، حقخوری، ظلم و… نمودهاند.
یکی دیگر از عادات مشترک مردم ما، بنا به ادعای مردم ایران، برگزاری جشن نوروز است که قبلاً در این مورد توضیحاتی داده شده و به اختصار به آن پرداخته خواهد شد. نوروز در افغانستان و ایران کاملاً متفاوت برگزار میشود. در ایران به عنوان عید باستانی زرتشتی از آن تجلیل میشود و ملت و دولت هر دو در آن سهیماند. اما در افغانستان صرفاً به خاطر ختم زمستان و شروع سال بعدی و سبز شدن طبیعت، بهطور بسیار سطحی تجلیل میگردد. مردم افغانستان در این روز شاید عدهای به دشت و صحرا برای تفریح بروند. تجلیل نوروز را به شکل ایرانی همه نادرست و مربوط به دین زرتشتی قبل از اسلام میدانند.