تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
حیله های باطنی ها برای جذب پیروانی از مسلمانان
ادامه:
حیلهی دوم: آن را حیلهی تأنیس (دلجویی کردن) مینامند. این حیله یکی از انواع نفاق قولی یا عملی ست که باید با شرایط و موقعیت دعوت شونده مناسبت داشته باشد تا برای همراهی با دعوتگر انس بگیرد، در نتیجه شکار کردن و انداختنش به کورهی نیرنگ برضد اسلام و مسلمانان آسان میشود. حیله ی تأنیس براساس وضعیت مردم صورتهای مختلفی دارد. بنابراین، کسی که با بذل و بخشش انس میگیرد با هدایا و انواع تکریم با مال یا غذا یا شبیه آن از بهره های نفسانی فریب داده میشود و کسی که با تعظیم و احترام انس میگیرد، از عبارتهای تعظیم و احترام به اندازه یی که خلاء شخصیتی اش را اشباع کند برایش پیمانه و کیل میگردد و اشتیاقش به تکبر و خود بزرگ بینی با سرابی دروغین و منافقانه از قول یا عمل سیراب میشود و کسی که باشهوت انس می گیرد، زمینه ی شهوترانی برایش فراهم میشود و درهای شهوت ـ که حسابش را هم نمی کرده – به رویش گشوده میشود و کسی که باعبادت و تقوا انس می گیرد، منافقی باطنی را میفرستند تا از آنچه خوشش می آید، نزد او بگوید، وقتی که یقین کرد که به او اعتماد کرده فریب دادن و تغییر دادنش را شروع می کنند و او را در لغزشگاههایی قرار می دهند که کاملاً از میدان تقوا و عبادت دورش سازند سپس به همنشین دیگری تحویلش میدهند که گمراهیش را بیفزاید و در نهایت به عنصر جدیدی از عناصر نیرنگ تبدیل شود و صورتهای دیگری که دعوتگر باطنی با تیزهوشی و زیرکیش آن را ابتکار می کند.