شهید شیخ الاسلام رحیم الله حقانی
بخش پنجم:
سرانجام، پس از سالها جهاد بیریا، خدمت خالصانه و صبوری بر آزارها، روز وداع فرا رسید. روز پنجم اسد سال ۱۴۰۱ هجری شمسی، در «الجامعة المحمدیه» واقع در ساحه شش درک کابل، در حالی که مشغول تدریس و نشر علم بود، توسطه خوارج به شهادت رسید. «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ».
شهادت او مصیبتی بزرگ بود؛ ستارهای که از افق جهاد فروغلتید. اما آیا این پایان کار است؟ هرگز. شهادت، نه یک پایان، بلکه تولدی دوباره است؛ آغاز حیاتی جاودانه در جوار رحمت الهی. خداوند -جلّجلاله- این درجه والا را به او ارزانی داشت، زیرا تمام عمرش را در راه اعتلای کلمه الله سپری کرد. او با قلم و شمشیر، با صبر و شجاعت، چهره ظلم را نشان داد و راه را برای آزادگان روشن ساخت.
امروز، نام و یادش در دلها جاری است. خدایا! شهادتش را بپذیر، درجاتش را در بهشت برین عالی گردان و راه پرافتخارش را برای همیشه به عنوان چراغی فروزان در مسیر آزادگان باقی بدار. شهادت این سردار علم و جهاد، آغازگر فصلی نوین در مبارزه علیه ظلم است. امروز وظیفه ما، به ویژه نسل جوان غیور افغانستان، این است که از این مردان بزرگ الهام بگیریم و راهشان را ادامه دهیم. آنان باید بدانند که دفاع از دین و وطن و ناموس، تنها با گذشت از جان و مال معنا مییابد، چنانکه شهید حقانی تمام هستی خویش را در طبق اخلاص نهاد. باشد که فرزندان این سرزمین، همواره شهدا را قهرمانان حقیقی خود بدانند و در مکتب آنان، غیرت دینی و میهنی را بیاموزند، تا کاروان جهاد تا ظهور عدل الهی و ریشهکن شدن ظلم، ادامه یابد و هرگز این راه مقدس خالی از مردان خدا نماند.
ادامه این مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!