نویسنده: محبوبی
فصل سوم: وضعیت اسفناک زندانیان
روایاتی تکاندهنده از شکنجهگاه بگرام
روایت تکاندهندهی دو تبعهی انگلیس
باید اذعان نمود که در دوران بیستساله جمهوریت که دموکراسی غربی و ادعاهای گوشخراش حقوق بشر گوش آسمان را کر کرده بود و آمریکا به صفت سرکردهی این مدعیان، عنان قافله را در اختیار داشت، در زندانهای افغانستان و بهخصوص در زندانهای خوفناک خصوصی آمریکا، اصلاً و ابداً حقوق بشر یا حقوق زندانیان رعایت نمیشد و زندانیان در زندانهای مرگبار پلچرخی، بگرام و گوانتانامو به گونهی رقتانگیزی تحت تعذیب و شکنجهی جسمی، روحی و روانی قرار میگرفتند و فریادهای سوزناکشان در پس دیوارها و سلولهای تنگ و تاریک خاموش میشد. حکایات زیادی از انواع شکنجههای ذلتبار زندانیان از زبان خود زندانیان، افرادی که مدتها از عمر خود را در سلولهای تنگ و تاریک این زندانها در بدترین شرایط ممکن سپری نمودهاند، روایت شده است که این روایات بس جانکاه و سوزناک است.
از جمله شواهد این ماجراها، دو زندانی تبعه انگلیس هستند که مدتی در زندان بگرام و مدتی در گوانتانامو محبوس بودند. این دو زندانی با نامهای «عمر دقایص» و «معظم بگ» وضعیت زندان بگرام را اینگونه روایت میکنند: «نیروهای آمریکایی برای تحریک زندانیان مسلمان، به قرآن کریم، خدا و پیامبر -صلیالله علیه و سلم- توهین و اهانت میکردند. آمریکاییها برای عصبانی کردن مسلمانان در این زندان با قرآن کریم فوتبال بازی میکردند». عمر دقایص، در مصاحبهی با سرویس جهانی ابنا گفته است که «آمریکاییها در سراسر دنیا نزدیک به هفتاد مرکز بازداشت معروف به زندانهای مخفی برپا نموده است که توسط سیآیای اداره میشود و برخی از آنها مثل بگرام در افغانستان بهمراتب از گوانتاناموی بدتر است» (سرویس جهانی ابنا، 26/3/1388). عمر دقایص در مورد اهانت سربازان آمریکایی به قرآن کریم میگوید: «هر کسی که در زندان آمریکاییها در قندهار افغانستان زندانی شده باشد، از اهانتهایی که به قرآن کریم شده مطلع است. ما به چشم خود دیدیم که آمریکاییها قرآن کریم را در مکانهای آلوده پرت میکردند و این کار را بهقصد اینکه خبر این اهانت به گوش همه زندانیان در زندانهای دیگر مثل بگرام و گوانتانامو برسد، تکرار میکردند و زمانی که نیروهای جدید خود را در زمان تعلیم و آموزش مقابله با شورش وادار به این کار میکردند. همه از این اقدام توهینآمیز باخبر میشدند. این اهانتها به قرآن کریم در زندان بگرام نیز وجود داشت و آمریکاییها با قرآن کریم فوتبال بازی میکردند و با پا به آن لگد میزدند. شما از هر کسی که در این زندان به سر برده است بپرسید به شما خواهد گفت که چنین چیزهایی بهکرات اتفاق افتاده است» (همان).
وی در ادامهی خاطرات خود از زندان چنین روایت میکند: «گاهی اوقات ما را به سلولهای انفرادی میبردند و میدیدیم که نیروهای آمریکایی در داخل قرآن کریم حرفهای زشت و ناسزا نوشتهاند. زندانیان را مسخره میکردند و به خدا و پیامبرش ناسزا میگفتند. آنها از مذهب استفاده میکردند تا بدین ترتیب خشم و نفرت زندانیان را برانگیزند و آنها را به شورش و عصبانیت وادار نمایند» (همان).
معظم بگ، تبعه دیگر انگلیس نیز در مورد اهانت به قرآن کریم توسط نیروهای آمریکایی در این زندانها چنین حکایت نموده است: «در زندان بگرام دیدم که سربازان آمریکایی به قرآن کریم لگد میزدند، آن را روی زمین میکشیدند، در مقابل چشمان مسلمانان به قرآن ناسزا میگفتند و در زندان قندهار دیدم که آن را در دستشویی میانداختند» (همان).