نویسنده: حامد حنیفی
در روزگاری زندگی میکنیم که انسان به ماه سفر میکند، با یک لمس کوچک با آنسوی جهان ارتباط میگیرد و به انبوهی از اطلاعات دسترسی دارد؛
اما با وجود این همه پیشرفت، اضطراب، ناامیدی و سردرگمی نیز رو به افزایش است. این حقیقت نشان میدهد که نیاز اصلی انسان تنها نان،
آب و فناوری نیست؛ بلکه او به ایمان و معنویت نیز نیاز دارد.
یکی از بزرگترین اشتباهات الحاد این است که میخواهد انسان را موجودی صرفاً مادی معرفی کند. در حالی که انسان علاوه بر جسم، دارای روح و فطرتی خداجو است. به همین دلیل، هرگاه از یاد خدا فاصله بگیرد، احساس خلأ و بیهدفی میکند؛ هرچند از نظر مادی در بهترین شرایط باشد.
اگر این جهان خالقی نداشته باشد، هدف زندگی چیست؟ عدالت چه مفهومی دارد؟ و تفاوت میان نیکی و بدی بر چه اساسی تعیین میشود؟
الحاد در برابر این پرسشهای اساسی پاسخ روشنی ندارد؛ اما ایمان به خداوند، زندگی را معنا میبخشد و انسان را به سوی مسئولیت، اخلاق و امید رهنمون میسازد.
انسانِ امروز بیش از هر زمان دیگر به خدا نیاز دارد؛ زیرا پیشرفت ابزارها، هرگز نمیتواند جای آرامش ایمان را بگیرد.
دل انسان تنها زمانی آرام میشود که آفریدگار خویش را بشناسد و راه زندگی را در پرتو هدایت الهی انتخاب کنند.