رد پای کمونیزم

نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: گفتار اول: ادامه جنایات هولناک
احمدشاه مسعود که در ماه ثور سال 1371 خورشیدی به کمک مستقیم ملیشه‌های شمال و جنرالان پرچمی درکابل مناطق مهم را به دست آورده بود، استراتژی اصلی او، سرکوب حریف اصلی‌اش حزب اسلامی، و بیرون راندن او از کابل و تصاحب قدرت به گونه انحصاری برای شورای نظار بود. اما تداوم جنگ‌های خونبار و ویران‌گر، پوچی استراتژی پیروزی ازطریق نظامی را اثبات کرده و جنگ‌های مداوم و فرسایشی با تلفات غم‌انگیز آن، هر دو جناح را بی‌رمق گردانیده بود. اما این روند با شدت‌گیری جنگ، مناسبات دوستانه میان احمدشاه مسعود که کرسی وزارت دفاع را در حکومت برهان‌الدین ربانی به دست داشت با عبدالرب رسول سیاف رهبر اتحاد اسلامی که ریشه در قرابت‌های فکری واندیشه ای و وابستگی‌های آنها به محافل عربی و غربی داشت، بیش ازپیش تحکیم و برقرار گردیده بود.
دشمنی‌ها میان حزب وحدت اسلامی با جمیعت اسلامی و شورای نظار که حکومت را در قبضه داشتند، مرزبندی‌های قومی و مذهبی، انتقام‌گیری‌های خونین، در میانشان شدت بی‌سابقه یافته بود، به‌ویژه در طول جنگ‌های که در جوزای سال 1371 خورشیدی درمیان حزب وحدت و اتحاد اسلامی سیاف در غرب شهر تداوم یافته بود، احمدشاه مسعود و ربانی بنابر تمایلات خاص، از جزب اتحاد اسلامی سیاف حمایت همه جانبه به عمل آورده و درسرکوب حزب وحدت سهم فعال گرفته بودند. چنین موضع‌گیری‌ها و حمایت از اتحاد اسلامی، اوضاع را متشنج و باعث رویارویی‌ها و درگیری‌های میان حزب وحدت و نیروهای احمدشاه مسعود در غربی شهرگردیده بود.
ارائه فهرست جامعی از کل کشتارهای جمعی و جنایات ضداسلامی و انسانی، در جنگ‌‌های داخلی که به گونه وسیع صورت‌گرفته، کاری است بس دشوار، با آن‌هم گوشه‌ای از حقایق را با سیری گذرا پیرامون این فجایع کم‌نظیر تاریخی، خواهیم داشت.