ترویج گمراهی

نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
روش‌های تبشیر (تنصیر)
ادامه
در این مجال خالی از اهمیت نیست که به تفاوت شیوه‌ی تبلیغ اسلام و مسیحیت پرداخته شود. روش تبلیغ اسلام و مسیحیت با هم تفاوت بارز و آشکار دارد که هر عاقلی آن را در نگاه اول تشخیص می‌دهد. اسلام دعوتش را به گونه‌ی صریح و آشکار ابراز می‌کند و میدان جولانش بیشتر مراکز تمدنی، عملی و دانشی جهان امروز است. مبلغان مسلمان به گونه‌ی آشکارا مخاطب خود را هم در عرصه‌ی تعالی فکر و اندیشه و هم در میادین عمومی و افکار عامه دنبال می‌کنند و تلاش می‌ورزند تا پیام‌شان را به‌صورت علنی برای همه ابلاغ نمایند و در این زمینه هیچ نوع سوءاستفاده‌ی از وضعیت نابسامان اقتصادی، وعد و وعیدهای دنیایی و… در کار نیست تا با مکاری مخاطب را فریفته سازد؛ بلکه دعوت و تبلیغ اسلام بر پایه‌ی قناعت فکری مخاطبان به حقانیت اسلام با آوردن دلایل و برهان‌ها قاطع و واضح بنا شده است. اما حرکت تنصیری مسیحیت کاملاً بر خلاف مبلغان اسلام، شکل و شمایل پنهان و رازآلود دارد و میدان جولانش بیشتر جوامع فقیر و بی‌سواد است. مبلغان مسیحی پیش وارد شدن به میدان تبلیغ، مخاطبان خود را مورد بررسی و مطالعه قرار می‌دهند و پس از کشف نقطه ضعف‌های آن‌ها، با سوءاستفاده از وضعیت نابسامان و نقطه ضعف‌های آنان، با پیشنهادهای مخاطره انگیز و پول‌های هنگفت، سعی می‌کنند باورها و اعتقادات خود را به مخاطبان به قبولانند و آن‌ها را وادار به پذیرش نمایند. از این جهت، تبلیغ مسیحیت در عصر جمهوریت بیشتر در مناطقی از افغانستان گسترش یافته بود که فقر و بی‌سوادی بر آن مناطق حکم‌فرما بود و تنصیری‌ها با وارد شدن از این دریچه سعی نمودند تا افرادی را به دنبال خود به گمراهی و تباهی بکشانند.