نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: گوشهای از جنایات حزب وحدت به رهبری عبدالعلی مزاری
عبدالعلی مزاری رهبر حزب وحدت، پرورشیافته حوزههای علمیه قم، نجف و سوریه بود که در دوران اشغال امریکا، مانند: برهانالدین ربانی، احمدشاه مسعود و… که القابی به دوز از واقعیت برایشان داده شد، مزاری نیز ملقب شهید وحدت ملی شد. مردمان هزاره در قالب ۲۵ خیزش مردمی و نه حزب علیه جمهوری دموکراتیک خلق افغانستان میجنگیدند. پس از ورود عبدالعلی مزاری، رهبران نه حزب به ابتکار ایران برای اتحاد به بامیان دعوت نمود. در ابتدا هفت حزب باهم متحد شدند، پاسداران جهاد اسلامی افغانستان آخرین حزبی بود که به این جمع پیوست؛ اما حزب تحت رهبری شیخ آصف محسنی وارد این اتحاد نشد. در سال ۱۳۶۸ و با اتحاد هشت حزب شیعه، حزب وحدت اسلامی افغانستان رسماً تشکیل شد که بعدها شورای مبارزه هزارههای اسماعیلی افغانستان نیز به جمعشان پیوست. محمد اکبری و عبدالعلی مزاری دو کاندیدا برای رهبری حزب وحدت بودند، پس از رأیگیری میان اعضای کنگره، عبدالعلی مزاری با امضاکردن میثاق وحدت در ۲۵ سرطان ۱۳۶۸ بهعنوان دبیرکل حزب وحدت اسلامی افغانستان انتخاب شد.
پس از سقوط دولت نجیب نیروهای تنظیمی در بیرون کابل اردو زدند، عبدالعلی مزاری نیز از بامیان به غوربند و از آنجا به کابل رسید. رهبران تنظیمها توافق نمودند تا نظامیانشان داخل شهر نشوند، اما با تصرف قطعه نظامی ریشخور توسط احمدشاه مسعود، مزاری و حکمتیار شورای هماهنگی را تشکیل داده و وارد شهر کابل شدند. نیروهای حزب وحدت در غرب پایتخت که هزارهنشین بود مستقر شدند و کنترل مناطق چنداول، پل سوخته، دارالامان، دهمزنگ، دشت برچی، کارته سخی و کوته سنگی را به دست گرفتند. مزاری دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه کابل را بهعنوان ستاد فرماندهی و دانشگاه پلیتکنیک کابل را مقر تشکیلات حزب وحدت قرارداد.
رد پای کمونیزم
