تالیف: سید ابوالحسن ندوی
ترتیبکننده: کرار
بعد از بعثت
اسراء و معراج
بعد از جریان طائف بود که حضرت رسول خدا صلیالله علیه و سلم به معراج رفت؛ یعنی از مسجد الحرام به مسجد الاقصی برده شد و از آنجا به مقامات قرب خدا و سیر در آسمانها و مشاهده آیات الهی و ملاقات با انبیا مشرف گردید. چنان که خداوند در قرآن مجید می فرماید: مَا زَاغَ ٱلبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ «17» لَقَد رَأَىٰ مِن ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلكُبرَىٰٓ. چشم پیامبر در نگاه کردن به راست و چپ منحرف نشد و سرکشی ننمود و فقط به چیزهایی نگریست که میبایست ببیند. او بخش بزرگی از نشانههای قدرت پروردگارش را در آنجا مشاهده کرد. مشرفشدن حضرت به اسراء و معراج در واقع ضیافت کریمانهای از جانب خداوند بود تا بدین طریق دلتنگیها و دل شکستگیهای آن حضرت صلیالله علیه و سلم برطرف گردد و از سویی اطمینان خاطرش فراهم آید و در عوض آنچه که در طائف با خشونت و بیرحمی و بیالتفاتی مواجه شده بود، در پرتو عنایات خاصۀ الهی از مقام و منزلت وی تجلیل شده و گرامی داشته شود. پس از معراج، هنگام صبح آن حضرت صلیالله علیه و سلم نزد قریش آمد و آنها را از ماجرا با خبر ساخت. قریش که دنبال بهانهجویی بودند، نه تنها این خبر را نپذیرفتند بلکه فرصتی بسیار مهم بدست آوردند و ضمن تکذیب این خبر به شدت پیامبر را به تمسخر گرفتند. اما حضرت ابوبکر صدیق رضیالله عنه وقتی سخنان قریش را شنید چنین گفت: قسم بخدا! اگر آن حضرت بگوید که به آسمانها رفته است، بیتردید راست میگوید. چرا شما تعجب میکنید. قسم بخدا! او به من میگوید که روز و شب خبرهایی از آسمان بر وی نازل میگردد و من سخنش را باور میکنم، پس شما چرا از این واقعه اظهار تعجب میکنید.
نبی رحمت
