سایه همسایه

نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: رسانه‌های ضعیف داخلی
به‌طورکلی، رسانه به دو دسته بزرگ تقسیم می‌شوند: 1_ رسانه‌های خبری 2_ رسانه‌های نمایش «سرگرم‌کننده‌های تلویزیونی و برنامه‌های طنز، مستندها و غیره.» رسانه‌ها، حکم آئینه را ندارند؛ بلکه نقش نورافکن و قویاً معناداری در شکل‌گیری ادراک و افکار عموم جامعه بازی می‌کنند. رسانه‌ها، تکثیرکنندگان شخصیت متحرک با قالب ذهنی متناسب با آن می‌باشند. تعداد زیادی از مردم با اعتماد کامل، خود و خانواده‌شان را در اختیار رسانه‌ها قرار می‌دهند که اخبار، سرگرمی، آموزش و فرهنگ را در اختیارشان قرار دهد. از زمان تأسیس رسانه در افغانستان، با کمال تعجب دولت‌های افغانستان کمترین توجه را به بزرگ‌ترین رسانه‌ها یعنی تلویزیون و رادیو داشتند. در زمان جمهوریت رسانه‌های خصوصی تمام وقت در خدمت توسعه فرهنگ غربی بودند و با تولید و پخش برنامه‌های ضد فرهنگ دینی و ملی، طی بیست سال سعی نمودند مردم را از فرهنگ اصیل‌شان دور سازند. دولت جمهوری که نماینده اشغال‌گران در ترویج فرهنگ غربی بود از تمام برنامه‌های مبتذل رسانه‌های خصوصی حمایت می‌کرد. در این دوره رسانه‌های دولتی به دلیل کم توجهی و بی‌برنامگی، پایین بودن سطح کیفیت تولیدات، حتی اخبار آن هیچ بیننده‌ای نداشت. رسانه‌های داخلی خصوصی با دوبله‌کردن سریال‌هایی از هند، ترکیه و غرب حسب هدایت حامیان مالی غربی خود، به‌تدریج باعث ورود فرهنگ غرب در افغانستان می‌شدند. رسانه‌های داخلی مخصوصاً تلویزیون و رسانه‌های غول آسای غربی، عامل اصلی ترویج فحشا و منکرات در بین مردم افغانستان علی‌الخصوص شهرهای بزرگ شدند. این رسانه‌ها به طور دوامدار برای از بین بردن نظام خانوادگی، خط سرخ‌های اجتماعی و دینی توسط کانال‌های داخلی دوبله و نشر می‌شدند. در بخش رساندن فرهنگ غرب به افغانستان، رسانه‌های ایرانی مقیم خارج و فیلم‌های دوبله شده در دخل ایران نقش عمده‌تر از رسانه‌های داخلی خود ما داشتند. ایران به دلیل اشتراکات زبانی عامل اصلی انتقال و تهاجم فرهنگی به کشور ما است.