نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع:عادات مشترک
ادامه
تمام کسانی که به ایران سفر میکنند، مخصوصاً مردها، مجبور به پوشیدن دریشی (کوت شلوار) هستند تا با مردم ایران به نحوی شباهت پیدا کنند و از تعرض لفظی آن در امان باشند. این نوع پوشش که با لباس ملی و راحت ما، تناسب چندانی ندارد و پوشش غربی است و مردم ما به استفاده از آن عادت ندارند، آنان را اذیت میکند. علاوه بر هزینه مالی و استفاده کوتاهمدت از آن، خود را مجبور و مکلف به خریدن آن میدانند. اما بازار لباسهای زنانه ایرانی در افغانستان تا حدودی گرم است و خانمها از این پوشش استفاده بیشتری میکنند.
رسانههای تصویر مانند تلویزیون و اینترنت برنامههای آشپزی ایرانی، ترکی و غربی را همه روزه در خانهها پخش میکنند و خانمهای خانهدار از این پخت ویزها استفاده میکنند. کسانی که به ایران مسافرت میکنند و به رستورانهای ایرانی غذا میخورند و از طرز تهیه آن آگاه میشوند، آن غذا را در لیست آشپزخانههای خود اضافه میکنند، اما در سالهای اخیر آشپزی افغانی و غذاهای لذیذ کشور ما نیز در ایران طرفدارانی پیدا کرده و علاقهمندان به قابلی، منتو، سمبوسه …. در آن کشور زیاد شده است.
شهرهای مرزی کشور ما با دکوراسیون شهری ایران تا حدودی همخوانی دارد و از آن متأثر است. دوکانداران و کسبهکاران نیز از نحوه دکور ایرانی استفاده میکنند. در تمام خانهها در شهرهای مرزی از قالین، فرش و موکت ایرانی استفاده میشود و پردهسراها همه با پارچههای ایرانی و دیزاین ایرانی نالین و پرده میسازند. خانهها اکثر به لحاظ ساختوساز نیز با طرح و نمای ایرانی دیزاین میشود. شهرهای مرزی به شدت متأثر از فرهنگ ایرانی است.