تالیف: سید ابوالحسن ندوی
اریسیین چه کسانی بودند؟ «ادامه»
در صورتیکه کلیسای اسکندریه در اوایل قرن چهارم میلادی به الوهیت مطلقهٔ
حضرت مسیح اعتقاد داشت و در میان خالق و مخلوق فرق نمیگذاشت.
به همین سبب رئیس کلیسای «مصر» از طریق الکساندر (Alexander) در سال ۳۲۱م «آریوس» را از کلیسای «اسکندریه» بیرون راند.
«آریوس» گرچه از شهر بیرون رفت ولی دعوی و مباحثه با خروج او پایان نیافت. امپراطور قسطنطین برای قطع نزاع بسیار تلاش نمود ولی موفق نگردید. او در سال ۳۲۵م کنفرانس بزرگی در «نیقیه» برگزار نمود که در آن ۲۰۳۰ اسقف شرکت نمودند. اما چون خود امپراطور به الوهیت مسیح تمایل داشت، بنابراین علیه «آریوس» حکم صادر نمود. با آنکه اغلب شرکتکنندگان کنفرانس «آریوس» را مورد تأیید قرار دادند و فقط ۳۱۸ نفر اسقف موافق با نظر امپراطور رأی دادند. سرانجام «آریوس» به «الیریا» (Illyria) تبعید گردید و کتب وی سوزانده شد و نزد هر کسی کتابهای او دیده میشد، مورد مجازات قرار میگرفت. اما این تلاشها و اقدامها از اهمیت «آریوس» و اقبال مردم بهسوی او چیزی نکاست.
بالاخره «قسطنطین» مجبور شد موضع خود را نرمتر کرده و ممنوعیت را از عقیدهٔ او لغو اعلام نماید. «آریوس» بعد از مرگ رقیب بزرگ خود «الکساندر» و تبعید خلیفهاش «آتاناسیوس» (Athanasius) دوباره به اسکندریه عودت نمود و نزدیک بود
که «قسطنطین» ریاست کلیسای «مصر» را به او تفویض کرده و عقیدهاش را اختیار نماید، اما چنگال مرگ ناگهان او را از میان ربود.
نبی رحمت
