تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
پیمان شکنی یهودیان بنی قریظه
ادامه:
۲. این یهودیان از خیبر حرکت کردند تا به مکه آمدند و قریش را به جنگ با پیامبر صلی الله علیه و سلم فرا خواندند و به آنان گفتند ما برضد او باشما خواهیم بود، تا او را ریشه کن کنیم. قریشیان به آنان گفتند ای ملت یهود! به راستی که شما اهل کتاب هستید و به آنچه که ما و محمد با هم اختلاف داریم، آگاهی دارید، آیا دین ما بهتر است یا دین او؟ گفتند: دین شما از دین او بهتر است و شما از او به حق شایسته تر هستید. این سخن را به قریشیان گفتند؛ در حالی که بیشترشان از دانشمندان یهود بودند و به گمراهی بت پرستی قریشیان و به راستی رسالت محمد آگاهی داشتند ولی کینه و حسادت و دشمنی کورشان کرده بود، در نتیجه در سخن شان زشت ترین گناه دینی را مرتکب شدند که در واقع طبیعت ننگین شان را نشان میداد، زیرا برای مشرکان گواهی دروغ دادند، گواهی دادند که بت پرستی از عبادت خدای یکتایی که فریادرس و فرمانروایی جز اونیست، بهتر است تا بدین وسیله آنان را به جنگ با پیامبری که آنان را به ایمان به خدا و ترک شرک فرا می خواند، وادار کنند که این گواهی دروغ و ناحق اعتقادات شان را از پایه ویران میکرد زیرا خیال می کردند اعتقادات شان براساس ایمان به خدای یکتا استوار است. خداوند در سوره نساء آنان را نکوهش کرد، و فرمود:« أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِّنَ الْكِتٰبِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هٰٓؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ ءَامَنُوا سَبِيلًا أَوْلَٰٓئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ وَمَن يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِيرًا »
( آیا کسانی را که از کتاب [آسمانی] نصیبی یافته اند ندیده یی؟ که به «جبت» و «طاغوت» ایمان دارند و درباره ی کسانی که کفر ورزیده اند میگویند اینان از کسانی که ایمان آورده اند، راه یافته ترند،اینانند که خدا لعنتشان کرده است و هر که را خدا لعنت کند، هرگز برای او یاوری نخواهی یافت.)
بنابراین هنگامی که به مشرکان قریش چنین گفتند، آنان خوشحال شدند و باجان و دل دعوتشان را برای جنگ با محمد و یارانش پذیرفتند، پس برای آن جمع شدند و آماده شدند.