تألیف: عبدالرحمن حسن حبنکه المیدانی
بررسی مختصر یهود در قرآن
ادامه:
کلمهی «لفیف» در لغت یعنی قومی که از قبایل گوناگون که یک اصل نداشته باشند، گردهم آیند و مردمی که از قبایل مختلف جمع شوند و جمعیت بزرگی از آمیختههای مختلف که در بینشان شریف و پست، اطاعت کننده و متمرد، قوی و ضعیف وجود داشته باشد، در لغت لفیف نام دارد. (در لسان العرب ابن منظور چنین آمده است)
این تعریفهای کلمهی لفیف کاملاً با آمیختههای یهودی که از شهرهای مختلف جهان میآیند و در عصر ما برای برپاداشتن دولت اسراییل در فلسطین گردهم میآیند، مطابقت دارد.
شاید حکمت جمع شدنشان پس از این که فسادشان زمین را فراگرفته، این باشد که خشم و عذاب خدا برآنان فرود آید، و کشتار خونینی که درمقابل فسادشان در زمین و سرکشی و پافشاریشان بر جنگ با دین خدا و دعوتگران حق، هرجایی از زمین که باشند، بر آنها نوشته شده، بر آنان فرود آید. امتی که شایستگی دارد تازیانهی خدا را برای تأدیب شان حمل کند و خوارشان سازد و آنان را به موقعیت تاریخیشان که خداوند در آن ذلت و خواری را بر آنها فرض نموده برگرداند، همان امت اسلامیست.