نویسنده: احمدی هروی
بخش دوم:
انسان، شگفت انگیزترین آفریده در گسترۀ عالم هستی است. آفرینش انسان، تنها حادثهای طبیعی یا پدیدهای زیستی نیست، بلکه آغاز فرایند مقدس و بزرگی است که از خاک آغاز میشود و تا افق بیکران قرب پروردگار مقتدر و توانا، امتداد مییابد. قرآن عظیم الشأن، نگاه خاص خداوند متعال به انسان از نخستین لحظات خلقت وی را به تصویر میکشد. هنگامی که الله سبحانه و تعالی اراده فرمود تا انسان را بیافریند، ملائکه پرسیدند:
«أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَآءَ» (آیا در زمین کسی را قرار می دهی که فساد کند و خون بریزد؟) اما پروردگار عالمیان فرمود: «إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ» (بقره، 30-33). (من چیزی را می دانم که شما نمیدانید.)
فی الواقع این پاسخ الله متعال به فرشتگان آغازگر حقیقت بزرگی است؛ و آن حقیقت این است که الله متعال ارزشها و توانمندیهایی از قبیل استعداد شناخت، علم، عدالت، آفرینش تمدن، عبادت، محبت، توبه و قرب الهی را در وجود انسان قرار داده است که فرشتگان از آن بی اطلاع بودند. الله متعال، انسان را ترکیبی از جسم و روح خلق کرده است. جسم انسان را از خاک آفرید و روح خود را در وی دمید. بر همین مبنا وجود و زندگی انسان آمیختهای از ماده و معنا، عقل و عشق، اختیار و مسئولیت دنیا و آخرت است.