نویسنده: احمدی هروی
بخش ششم:
خلقت انسان؛ جلوهی از حکمتهای الهی
الله متعال در قرآن کریم میفرماید:
«الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِينٍ» (سجده،۷).
“همان خدایی که هر چه را آفرید، نیکو آفرید و آفرینش انسان را از گل آغاز کرد.” آیه مبارکۀ فوق دو حقیقت اساسی را به تصویر میکشد؛ نخست، این که الله متعال انسان را مانند همۀ آفریده هایش، بر اساس حکمت، نظم و زیبایی خاصی آفریده است. ثانیاً این که انسان، با وجود موقف متعالی که دارد، باید بطور پیوسته اصل خاکی خویش را به یاد داشته باشد تا گرفتار تکبر، غرور و خودبینی نگردد.
امام فخر رازی در مفاتیح الغیب مینویسد: «یادآوری منشأ خاکی انسان، درمان تکبر است؛ زیرا کسی که آغاز خود را بشناسد، پایان خود را نیز فراموش نخواهد کرد». “تواضع” و “عجز” اگر انعکاس دهندۀ حالت واقعی انسان باشد و بر اساس رهنمودهای اسلامی و دینی نیز استوار، یکی از زیباترین حالتی است که الله متعال آن را بسیار دوست میدارد.