نویسنده: محبوبی
کلیات
جنگ از نگاه اسلام
بنابراین، در اسلام همیشه دو جبهه در برابر هم قرار داشتهاند: «جبهه مدافع حق و عدالت» و «جبهه ملازم ستم و بیداد». در این میان، خداوند، سرپرست اهل ایمان و طاغوتها، سرپرست اهل کفرند: ﴿اللَّهُ وَلِيُّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يُخۡرِجُهُم مِّنَ ٱلظُّلُمَٰتِ إِلَى ٱلنُّورِ وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓاْ أَوۡلِيَآؤُهُمُ ٱلطَّـٰغُوتُ يُخۡرِجُونَهُم مِّنَ ٱلنُّورِ إِلَى ٱلظُّلُمَٰتِ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلنَّارِ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ﴾ (بقره، 257).
ترجمه: (خداوند دوست و سرپرست مؤمنان است، آنها را از تاریکیهای گوناگون بیرون و بهسوی نور میبرد. لیکن سرپرستان کفّار، طاغوتها هستند که آنان را از نور به تاریکیها سوق میدهند، آنها اهل آتشاند و همانان همواره در آن خواهند بود.)
با این اوصاف، یک جبهه، جبهه یاوران حق و دیگری، جبهه یاوران باطل است. در صدر اسلام نیز هنگامیکه دوران دعوت با زبان سپری شد و پس از تحمل سختیهای بسیار و آنگاه که مشرکان مکه آزار و ستم را از حد گذراندند و مسلمانان را بیشازاندازه تحت فشار قرار دادند، اجازه قتال در سوره «حج» صادر شد؛ بنابراین، نبرد با مستکبران بهمنظور بسط و گسترش دعوت الهی و دین خدا در روی زمین، از اهداف الهی جهاد است؛ بهعبارتبهتر، جنگ در اسلام اصالت ندارد بلکه گاهی ضرورت مییابد.