نویسنده: کرار
ادامه ادله تحریم موسیقی از سنت نبوی شریف:
ترمذی در سنن خود از جابر رضی الله عنه روایت می کند خرج رسول الله صلی الله علیه و سلم مع عبدالرحمن بن عوف إلی النخیل، فإذا ابنه إبراهیم یجود بنفسه، فوضعه فی حجره ففاضت عیناه، فقال عبدالرحمن: أتبکی و أنت تنهی عن البکاء؟ قال: إنی لم أنه عن البکاء، و إنما نهیت عن صوتین أحمقین فاجرین: صوت عند نغمة لهو و لعب و مزامیر شیطان، و صوت عند مصیبة: خمش وجوه و شق جیوب و رنة”
رسول الله صلی الله علیه و سلم و عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه آمدند در حالی که فرزند رسول الله صلی الله علیه و سلم، ابراهیم در حال جان دادن بود، پس او را بر روی رانهایش گذاشت و چشمانش پر اشک شد، پس عبدالرحمن بن عوف از ایشان پرسید: آیا شما گریه می کنید در حالی که خود ما را از آن نهی کرده اید؟ رسول الله صلی الله علیه و سلم در جوابش فرمود: من از گریستن نهی نکرده ام و بلکه از دو صدای احمقانه فاجرانه نهی کرده ام: صدایی هنگام آسودگی که نغمه لهو و لعب و آلات موسیقی شیطان است و صدایی هنگام مصیبت که خراشیدن صورت و دریدن گریبان و نوحه خوانی و سر و صدای آن است.
و همچنین رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید:
“صوتان ملعونان، صوت مزمار عند نعمة و صوت ویل عند مصیبة”
(دو صدا نفرین شده اند: صدای آلت موسیقی هنگام نعمت و خوشی و صدای داد و بیداد هنگام مصیبت)
از رسول الله صلی الله علیه و سلم روایت شده که فرمود:
“لیکونن فی هذه الأمة خسف، و قذف، و مسخ، و ذلک إذا شربوا الخمور، و اتخذوا القینات، و ضربوا بالمعازف”
در این امت خسف (فرورفتن در زمین و زلزله) و سنگباران و مسخ (تغییر چهره انسان به حیوان) رخ خواهد داد و آن هنگامی خواهد بود که مردم مشروب بنوشند و زنان خواننده برایشان بخوانند و بر آلات موسیقی بنوازند