شهید غلام یحیی اکبری (سیاوشانی)تقبله الله
بخش چهارم
در ۲۵ اسد همان سال (۱۳۸۸)، در عملیاتی دیگر علیه نیروهای ائتلاف، ذکریا، فرزند رشید شهید غلام یحیی اکبری، چنان تلفات سنگینی بر دشمن وارد کرد که دشمن بهت زده ماند. اما خود او نیز در این راه، جام شهادت را نوشید. پدر، موی سفید در میدان و پسر، جوانی نورس در راه خدا. گویی این خاندان، با خون خود به زمین درس غیرت میدادند. مجاهدان با راه اندازی عملیاتهای متعدد، چنان خواب را از چشمان دشمن ربوده بودند که اشغالگران مجبور میشدند هر روز عملیات نظامی گستردهتری انجام دهند؛ اما هر عملیات، تلفاتی تازه و شکستی دیگر برایشان به ارمغان میآورد.
«گرد بید»، نام مکانی بود کوهستانی و نسبتاً امن برای مجاهدان. امنیت آن از این جهت بود که در صورت حمله دشمن، تلفات غیرنظامی در بر نداشت. اما صعبالعبور بودن مسیر، نبود امکانات اولیه و آسیبپذیری در برابر عملیات هوایی، از مشکلات اساسی این مکان به شمار میرفت. با این حال، مجاهدان با توکل بر خدا و عشق به شهادت، آنجا را سنگر خود ساخته بودند. خداوند میفرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ» (انفال، ۶۰)؛ و برای (مقابله با) آنان هر چه در توان دارید از نیرو و اسبهای آماده، فراهم سازید. مجاهدان، هر چه در توان داشتند، فراهم کرده بودند، هرچند در برابر ماشین جنگی دشمن بسیار ناچیز بود.
ادامه این مطلب را هر دوشنبه و چهار شنبه ساعت 10 صبح از صفحات اجتماعی ما دنبال کنید!