شهید حاجی ملا عبدالرحمن (حاجی نیکه) – تقبلهالله
بخش چهارم
پیوستن به کاروان شهدا
اما سرانجام، روز وداع فرا رسید. ۲۱ سنبله سال ۱۳۹۳ خورشیدی، ساعت ۹ صبح، حاجی نیکه همراه با چند تن از همرزمان وفادارش، هدف طیاره بیسرنشین نیروهای اشغالگر قرار گرفت. آسمان فراه، در آن صبح، شاهد عروج روحی پاک بود. جام شهادت را نوشید و به کاروان شهدا پیوست. «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ». پیامبر اکرم -صلی الله علیه وسلم- فرمود: «وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَا يُكْلَمُ أَحَدٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ -وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَنْ يُكْلَمُ فِي سَبِيلِهِ- إِلَّا جَاءَ يَومَ القِيَامَةِ وَالجُرْحُ يَثْعَبُ دَمًا، اللَّوْنُ لَوْنُ دَمٍ، وَالرِّيحُ رِيحُ مِسْكٍ» (متفق علیه)؛ قسم به کسی که جانم در دست اوست، هیچ کس در راه خدا مجروح نمیشود -و خدا خود داناتر است به کسی که در راهش مجروح میشود- مگر اینکه روز قیامت در حالی میآید که از زخمش خون جاری است؛ رنگ آن، رنگ خون است و بوی آن، بوی مشک.
شهادت حاجی نیکه، ضایعهای بزرگ بود؛ چراغی خاموش شد، سرداری از میان مجاهدان برخاست. اما مجاهدان راه او را ادامه دادند و سنگرهای مبارزه را همچنان گرم نگه داشتند. خون شهدا، هرگز هدر نمیرود؛ بلکه رودی میشود که درختان آزادی را آبیاری میکند.
امروز، خاک بکوا، بوی غیرت میدهد و باد فراه، قصههای شهادت را زمزمه میکند. نام حاجی نیکه، در دل مردمش جاودان است و راهش، پررهرو. باشد که نسل جوان این سرزمین، از چنین مردانی الهام بگیرند و بدانند که عزت، تنها در سایه ایثار و مبارزه با ظلم به دست میآید. تا زمانی که چنین مردانی در این خاک زیستهاند و میزیند، افغانستان، هرگز به زانو در نخواهد آمد.
امید است! جهاد و شهادت این نیکمرد، در بارگاه الله متعال مورد قبول و پذیرش واقع شود و درجاتش در بهشت برین عالی گردد! آمین یا رب العالمین.