تألیف: علی محمد جریشه و محمد شریف الزیبق
فصل اول: مراحل جنگ فکری غرب
تبشير «ادامه»
یکی از خطرناکترین وسایل تبشیر این بود که بعضی افراد را به کشورهای مسیحی فرستادند که نمونه اول تأثیر این افراد فرستاده شده «رفاعه طهطاوی» بود که از سال ۱۲۴۲ – ۱۲۴۷ هجری قمری در پاریس مستقر بود و زمانی که برگشت، مفکوره قبلیاش تغییر کرده بود. نظر و سطح شیخ مختلف بود و زمانی که دوباره برگشت در مورد رقص و بازی که در پاریس دیده بود گفت: «آن رقص یک زیبایی و جوانمردی بود و فسق نبود و رقص و جنباندن بدن فسق نیست».
در حالی که رسول خدا صلى الله عليه وسلم فرموده است: «إِنَّ اللَّهَ كَتَبَ عَلَى ابْنِ آدَمَ حَظَّهُ مِن الزِّنَا أَدْرَكَ ذَلِكَ لا مَحَالَةَ فَزِنَا الْعَيْنَيْنِ النَّظَرُ وَزِنَا اللِّسَانِ النُّطْقُ وَالنَّفْسُ تَمَنَّى وَتَشْتَهِي وَالْفَرْجُ يُصَدِّقُ ذَلِكَ أَوْ يُكَذِّبُهُ» (رواه بخاری)
ترجمه: «خداوند جلجلاله برای هر کسی یک بخش از زنا را تعیین کرده است؛ زنای چشم دیدن به نامحرم است، زنای زبان گپ زدن با نامحرم است و زنای نفس امید و آرزو و خواستن است و این شرمگاه است که آن را تصدیق و یا تکذیب میکند».
تربیه فکری (راههای جنگ فکری برای جهان اسلام)
