نویسنده: مصطفی توکلی
بخش دوم
پاکستان از یکسو خود را از حامیان و همپیمانان دفاعی مکه مکرمه اعلان کرده؛ اما از سوی دیگر بر پیکر امت اسلامی ضربه میزند. این تناقض آشکار در سیاست خارجی پاکستان، بیانگر دورویی و بیصداقتی این کشور در قبال جهان اسلام است. پاکستان برای شانه خالی کردن از این مسئولیتی که به دوش گرفته (پیمان دفاعی مکه)، خود را با افغانستان وارد جنگ کرده و میخواهد نشان دهد که ما خود مشغول دفاع از کشور خود هستیم. اما این بازی خطرناک، نه تنها امنیت پاکستان را تأمین نمیکند، بلکه آن را در باتلاقی عمیقتر از بحران فرو میبرد.
حملات ظالمانه فوج پاکستان به هیچ وجه قابل قبول نبوده و از سوی ملت افغان با بدترین الفاظ تقبیح و نکوهش میشود. پاکستان در حالی دست به چنین اتهامات و جنایات نسبت به همسایگانش میزند که حکومتش رو به زوال و انقراض بوده و ملتش همه از او متنفر و ناراض گشته و گروههای مختلفی علیه نظامش اقدام مسلحانه کرده و شبانهروزی با حکومتش در نبرد اند. از نمونههای بارز این گروهها، جنگ نظامیان آزادیخواه بلوچ علیه حکومت پاکستان میباشد که در ماههای گذشته و هماکنون در حالت نبرد بوده و چندین نظامی پاکستان را کشته و چندین شهر را در چند ماه گذشته تصرف کردهاند. این وضعیت نشان میدهد که پاکستان خود با بحرانهای متعدد داخلی دستوپنجه نرم میکند و تلاش میکند با ایجاد تنش در مرزهای افغانستان، افکار عمومی جهان را از مشکلات داخلی خود منحرف سازد.