رابطه اسلام و خانواده

برگرفته از کتاب: فقه خانواده (وهبه زحیلی)
ترتیب کنند: نورالحق خادمی
موضوع: شرط‌هاي ازدواج
شروط صحت نكاح
آثار و پيامدهاي ازدواج
انواع حقوق و مسئوليت‌ها
حقوق زن
3- رضاع و شيرخوارگي
ز و همه پزشکان بر اين باورند که شير مادر از شير همه زنان ديگر بسيار بهتر است؛ زيرا با توجه به مراحل عمر کودک و ميزان چربي شير با نياز جسمي کودک تناسب بيشتري دارد.
به همين دليل است که خداوند متعال مادران را به شيردادن به فرزندان خود ـ در قالب جمله‌اي خبري به معني امر ـ در مدت زماني که حداکثر آن دو سال است، دستور مي‌دهد و مي‌فرمايد:
{ وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ } … (البقره / 233)
“مادران (اعم از مطلقه و غيرمطلقه) دو سال تمام فرزندان خود را شير مي‌دهند، هرگاه يکي از آنها يا هر دوي ايشان خواستار تکميل دوران شيرخوارگي باشند”.
فقهاي مالکي رأي‌شان بر اين است که مادران شرعاً مکلف به شيردادن به نوزادان خويش‌اند، حتي اگر در حال گذرانيدن عده در طلاق رجعي هم باشند و علماي حنفي مي‌گويند: مادران از نظر اخلاقي و عاطفي ـ نه واجب شرعي ـ به نوزادان خود شير مي‌دهند، مگر آن که تعهدي مبني بر شيردادن داده باشد. در اين صورت بر او واجب مي‌شود. و اين کار براي حفظ حيات کودک لازم است. زيرا شيردادن يا ندادن حق مادر و استفاده از آن حق کودک است و هيچ‌کس را نمي‌توان ـ به جز در مواردي که نص و حکمي يا تعهدي وجود داشته باشد ـ به کاري مجبور کرد.
در سه حالت زن مکلف به شيردادن به نوزاد خويش است: زماني که پدر فقير و مستمند باشد. يا کسي را براي شيردادن به کودک نداشته باشد و يا زماني که کودک از خوردن شير زنان ديگر خودداري کند. شافعيه و حنابله و ابن رشد در “المقدمات” مي‌گويند: شيردادن مادر به نوزاد خويش مستحب است.