نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
رهبران کمونیست در افغانستان
ببرک کارمل
قدرتیابی دوباره
ببرک کارمل، از مدتها بدین سو در کابل بهعنوان یک چهرهی مزدور و مزور معروف بود و مردم از نقش او در اجرای پلانهای کمونیست مطلع بودند. اگر چه او هر روز حیلهی جدید خلق میکرد و رنگ تازهی به خود میگرفت و در هر جا به شیوهی سخن میگفت، اما نقاب از چهرهی شومش برافتاده بود و به گفتهی حقشناس: «جلوهی طاوسیاش دیگر چنگی بر دلها نمیزد» (حقشناس، 1363: 406). دستگاه اطلاعاتی کیجیبی او را در فنون و رموز حقهبازی چنان ماهر و زبردست پرورانده بود که حتی در فرجام خود روسهای کمونیست را فریب داد و با گزارش راپورهای بیاساس به کرملین، سردمداران کمونیست را به لشکرکشی و تجاوز نظامی به خاک افغانستان تشویق و تحریص کرد.
پس از اینکه کارمل به اتهام خیانت ملی از قدرت و سیاست کنار زده شد، دیری نپایید که دوباره با شور و شوق بیشتر با پشتیبانی روسها در تاریخ 6 جدی 1358 هجری شمسی همزمان با اشغال و تجاوز نظامی کشور توسط ارتش سرخ شوروی سابق، به سیاست و قدرت برگشت و به صفت رئیس جمهور به فعالیت آغاز کرد. وی با برگشت به قدرت و تصاحب ریاست جمهوری، بر اساس همان خصلت حیلهگری و عوامفریبی خود مانند امین که اعمال و کارکردهای ترهکی را به باد انتقاد گرفت، در اولین بیانیهاش که شام 7 جدی سال 1358 از رادیو کابل منتشر شد، کارکردهای امین را بهشدت مورد انتقاد قرار داده و سرازیرشدن عساکر روسی را در کشور بر اثر تقاضای امین خواند و او را فاشیست و سفاک قلمداد کرد؛ چنانکه انگار او به چنین اقدامی راضی نبوده است. اما از آنجایی که دروغگو حافظه ندارد، در اولین سفرش به روسیه، پس از قدرتیابی در تاریخ 26 میزان سال 1359، در روسیه اظهار کرد که لشکرکشی ارتش سرخ در افغانستان به درخواست و موافقت او بوده است و برای توجیه اعمال زشت و ضد انسانی خود و سربازان روسی وجود روس در افغانستان را به دلیل تهدید آمریکا، چین، مصر و پاکستان دانست (همان، 406). کارمل برای اینکه بتواند شورشهای مجاهدین را که با حمایت گسترده کشورهای غربی و اسلامی همراه بود، خاموش نماید، در مدتی که بر اریکهی قدرت تکیه کرده بود، تلاش کرد دست به اصلاحات دروغین و عوامفریب بزند و اهداف و برنامهها و سیاستهای حزب و نظام را تغییر بدهد. از جمله اصلاحات دروغین و عوامفریب وی میتوان به این موارد اشاره کرد: بازگرداندن رنگ پرچم کشور از سرخ به سه رنگ سنتی سرخ، سیاه و سبز. مشارکت اقوام در سطوح مختلف نظام و احترام به آیینهای مذهبی. اینها از جمله موارد بود که کارمل جهت جلب و جذب حمایت مردم مطرح کرده بود.