نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
روشهای تبشیر (تنصیر)
4- راهاندازی اختلافات بیهوده
یکی دیگر از شیوههای دعوت تنصیریها، راهاندازی اختلاف بیهوده و جنگهای داخلی در کشور بوده است. تنصیریها در دوره بیستساله اشغال افغانستان، با راهاندازی اختلافات، جنگهای خانمانسوز داخلی و دامنزدن به تعصبات قومی و مذهبی، زمینه را برای گسترش دعوت بهسوی مسیحیت هموار میساختند؛ زیرا روباهان مکّار مسیحی به این درک رسیده بودند که اگر افغانها درگیر اختلافات و جنگهای داخلی شوند، تمام ارزشهای اسلامی را به فراموشی سپرده، درگیر اختلافات بیمحتوا از قبیل تعصبات قبیلهای، نژادی، زبانی و منطقهی و… میشوند و صف واحد اتحاد و انسجام خود را به نامهای سیاهوسفید، عرب و عجم، پشتون و تاجیک و ازبک و غیره در هم میشکنند و تنها در این صورت است که از دسیسههای شوم دشمنان غافل شده، مصروف درگیری و درهم کوبیدن یکدیگر میشوند و میدان برای تاختوتاز تبشیریهای مسیحی خالی میماند. چنانچه بیست سالی که افغانستان تحت اشغال بود، بزرگترین گواه این ادعا است.