ترتیبکننده: کرار
بعد از بعثت
نجاشی این سخنان را با آرامش و متانت گوش کرد. سپس گفت: آیا چیزی از کتاب آسمانی پیامبرتان همراه دارید؟
حضرت جعفر رضیالله عنه گفت: بله. نجاشی گفت: آن را برای من بخوانید. حضرت جعفر رضیالله عنه آیاتی چند از آغاز سورۀ مریم قرائت کرد. نجاشی سخت متأثر شد و چنان گریه کرد که قطرات اشک، محاسن او را تر نمود. اسقفها هم آنقدر گریستند که کتابهایی که جلویشان قرار داشت، خیس شدند. سخنرانی جعفر بن ابی طالب در محضر پادشاه حبشه و تصویر او از اسلام چنان پرشور و حکمت آمیز بود که به موقع و در مکان مناسب ایراد گردید. اینگونه سخنان قبل از اینکه به نیروی بلاغت و قدرت بیان گوینده دلالت کند به بلاغت خرد و عقل او دلالت مینماید. به راستی که تنها با الهام از خداوند متعال میتوان چنین سخنانی را در چنین مواقع و مواضع حساس و مهم ایراد کرد؛ خداوندی که میخواهد نور این دین را به کمال برساند و آن را بر کلیه ادیان سیطره بخشد. گفتار حضرت جعفر رضیالله عنه دلیل بر سلامتی فطرت و خردمندی فوقالعاده او بود، به علت همین دو صفت بود که بنی هاشم بر سایر قریش و بر سایر عربها ارجحیّت داشتند. جعفر بجای اینکه سخن دیگری بگوید، ترجیح داد، وضعیت مردم شبه جزیره را در زمان جاهلیت با وضعیت متحول آنان بعد از بعثت رسول اکرم صلیالله علیه و سلم مقایسه نماید و نشان دهد که دعوت رسول اکرم صلیالله علیه و سلم به سوی الله و دین خالص و مکارم اخلاق و ایمان آوردن مردم به رسول گرامی چه تحول ریشه داری در جامعه به وجود آورده است. اظهار نظر حضرت جعفر رضیالله عنه مبنی بر واقعبینی، و دور از جدل و مناظره بود. این نحوۀ بحث و بررسی بهتر میتوانست اهداف مورد نظر را در ذهن مخاطب غرس نماید و او را به حسن توجه و رعایت انصاف وادار کند.