برگرفته از کتاب “نبی رحمت”

ترتیب‌کننده: کرار

بعد از بعثت
وفات ابوطالب و خدیجه
ابوطالب و خدیجه هر دو در یک سال یعنی سال دهم بعثت چشم از جهان فرو بستند. آن‌ها در حمایت و وفاداری به رسول خدا صلی‌الله علیه و سلم لحظه‌ای فروگذار نکردند. البته ابوطالب مشرف به اسلام نشد. بعد از وفات او، مشکلات زیادی بر رسول اکرم صلی‌الله علیه و سلم هجوم آورد.

تأثیر قرآن بر دل‌های پاک
طفیل بن عمرو دوسی وارد مکه شد. او مردی شریف و شاعری فهمیده بود. قریش او را از ملاقات با رسول خدا صلی‌الله علیه و سلم و گوش‌دادن به سخنانش بر حذر می‌داشتند و می‌گفتند: ما می‌ترسیم تو و قومت مانند ما مبتلای مصیبت گردید. پیشنهاد می‌کنیم که با او سخن نگویی و حرفش را گوش نکنی. طفیل می‌گوید: » سوگند به خدا! آن‌ها به قدری اصرار نمودند که من تصمیم گرفتم حرفی از او نشنوم و با وی سخن نگویم؛ حتی در گوش‌هایم پنبه گذاشتم و بعد به مسجد رفتم. دیدم رسول خدا در کنار کعبه مشغول خواندن نماز است. من نزدیک آن حضرت ایستادم. خواست خدا این بود که قسمتی از گفتارش به گوش من برسد. واقعاً سخن دلنوازی بود. با خود گفتم: مادرم به عزایم بنشیند. قسم بخدا! من که مردی خردمند و شاعر هستم و می‌توانم خوب را از بد تشخیص بدهم، با این وصف چه مانعی دارد سخن این مرد را بشنوم. اگر حرف‌های او خوب باشد، می‌پذیرم و اگر بد باشد، رد می‌کنم. همین که رسول اکرم صلی‌الله علیه و سلم وارد خانه شد، طفیل نیز به خدمت آن حضرت صلی‌الله علیه و سلم رسید و داستان خود را بازگو کرد. حضرت رسول خدا، آیین اسلام را بر او عرضه داشت و مقداری از قرآن مجید را برای او تلاوت نمود. طفیل مشرف به اسلام گردیده و به سوی قبیله‌اش، به عنوان داعی اسلام برگشت و همۀ افراد خانواده خود را به اسلام دعوت کرد و گفت: تا زمانی که شما اسلام نیاورید من در میان شما سکونت نمی‌کنم که همگی به اسلام گرویدند. بعد قبیله دوس را به اسلام دعوت کرد؛ در نتیجۀ فعالیت او اسلام در میان آن قبیله رواج یافت.