نویسنده: محبوبی
فصل هفتم: پلورالیزم
۶. شخصیتهای پلورالیزم
ادامه:
ب. کارِل رانر (Karl Rahner): معرفی کوتاه: کارل رانر در سال ۱۹۰۴ میلادی در یکی از شهرهای آلمان به دنیا آمد. او در پوهنتون فرایبورگ در رشته الهیات تحصیل کرد و در کلاسهای مارتین هایدگر، فیلسوف اگزیستانسیالیست آلمانی، شرکت نمود و تحت تأثیر اندیشههای او قرار گرفت. رانر رساله دکترای خود را در تفسیر اندیشههای توماس آکویناس، الهیدان بزرگ مسیحی، با عنوان «روح در جهان» منتشر کرد. وی در سال ۱۹۸۴ میلادی درگذشت. وی یکی از برجستهترین الهی دانان کاتولیک در قرن بیستم به شمار میرود. او در پوهنتونهای اینسبروک و مونیخ تدریس میکرد و دارای نظریات متعددی در حوزه الهیات و فلسفه بود.
اندیشههای پلورالیستی کارل رانر: کارل رانر بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین متألهان مسیحی در قرن بیستم شناخته میشود. او تلاش کرد تا الهیات مسیحی را با فلسفه مدرن و علوم انسانی سازگار کند. رانر بر مفهوم «فیض عام» تأکید داشت و معتقد بود که خداوند به همه انسانها، فارغ از دین و مذهب آنها، فیض خود را اعطا میکند.
وی مفهوم «مسیحیان ناشناس» را مطرح کرد. بر اساس این ایده، افرادی که خارج از کلیسای مسیحی زندگی میکنند نیز میتوانند از طریق زندگی اخلاقی و معنوی خود، به نجات برسند. رانر معتقد بود که ادیان دیگر نیز میتوانند راههایی برای رسیدن به حقیقت باشند، هرچند که مسیحیت بهعنوان کاملترین تجلی حقیقت الهی در نظر گرفته میشود. کارل رانر بیشتر به تبیین پلورالیزم دینی توجه داشت تا دیگر انواع پلورالیزم.