شهید امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور (رحمه الله)
بخش اول:
افغانستان، این سرزمین دلیران و عزتمندان، همواره در برابر طوفانهای ستمگری جهان چون درختی تنومند مقاومت و ایستادگی نموده است. از روزگار میرویس خان نیکه، آن شیر مرد قندهار، تا دوران احمد شاه ابدالی، بنیانگذار کشور مدرن افغانستان، این دیار همواره مهد رشادتهایی بوده که نه تنها مرزهای جغرافیایی، بلکه ذهنیت جهانیان را نیز به چالش کشیده است. چه کسی باور میکرد که مردمانی با کمترین امکانات، بتوانند امپراتوریهای بزرگ جهان را به زانو درآورند؟ اما تاریخ، گواه است. افغانستان، قبرستان امپراتوریها شده است؛ جایی که هر متجاوزی، از انگلیس گرفته تا شوروی، طعم تلخ شکست را چشیده و در خاک این مرزوبوم، آرزوی سلطه را با خود به گور برده است. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ» (انفال، ۶۰)؛ و برای (مقابله با) آنان هر چه در توان دارید از نیرو و اسبهای آماده فراهم سازید، تا با این (تدارکات) دشمن خدا و دشمن خود را بترسانید. این آیه، شعار و مرام مردانی بود که هرگز در برابر زورگویان سر خم نکردند.
اما در تاریخ معاصر این سرزمین، پس از حملۀ شوروی و سپس سقوط نظام کمونیستی، بار دیگر ابرهای سیاه استکبار بر آسمان افغانستان سایه افکند. سال ۲۰۰۱ میلادی، آمریکا و همپیمانانش از زمین و هوا، به این خطۀ شیران یورش بردند. تجاوزی که با مقاومت و ایستادگی بینظیر مجاهدان امارت اسلامی روبهرو شد. مردانی که با خدای خود عهد بسته بودند که همانند روس و انگلیس، گلیم آمریکا و مزدورانش را نیز از این خاک برچینند. عهد و پیمانی که در پشت آن، عزمی چون کوه و ایمانی چون آتش نهفته بود. این اشغال بیستساله، قربانیان بسیاری گرفت؛ نه تنها از میان مردم عادی و مجاهدان، بلکه امیران و بزرگان امارت اسلامی نیز از این قافله استثنا نبودند. قافلهای که در رأس آن، شخص امیرالمؤمنین ملا اختر محمد منصور قرار داشت؛ مردی که نامش در کنار نام بزرگانی چون عبدالله عزام و ملا محمد عمر، در تاریخ جهاد جاودانه شده است.