تألیف: اسماعیل راجی الفاروقی
توحید؛ به منزلهی جوهر و جانمایهی تمدن
مدارا
ادامه:
به رغم همهی مشکلات و بلایایی که دامنگیر حیات بشری میشود، خداوند متعال به آفریدگان خویش اطمینان میدهد که: «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا» (آری در کنار دشواری آسانی است) و همان گونه که به بندگان خویش امر میکند که پیش از حکم، از هر گونه ادعایی مطمئن باشند، علمای اصول شریعت قبل از صدور حکم خیر یا شرّ دربارهی هر گونه امر مورد رغبت، به تجربه کردن آن پناه میبرند؛ البته تا زمانی که این امر، صراحتاً با با امر الهی تناقض نداشته باشد.
هم «سعه: گنجایش» و هم «يُسر: آسان گیری» به صورت مستقیم، از توحید به عنوان یک مبدأ و اصل در فلسفهی اخلاق ناشی میشوند؛ زیرا خداوندی که انسان را آفریده است تا کارایی خود را در حوزهی فعل / عمل اثبات کند، به وی آزادی و قدرتِ ایجابیّت در عمل جدّی و حرکت آگاهانه در این دنیا را داده است و به نظر اسلام، این امر دلیل وجود انسان است.