ترویج گمراهی

نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: تبشیر مسیحیت در عصر جمهوریت
روش‌های تبشیر (تنصیر)
بدیهی است که مسیحیت به‌عنوان یک آیین بزرگ و گسترده از نگاه کمی، در جهان کنونی پیروان و معتقدانی دارد که اطراف و اکناف جهان، همواره در پخش و نشر و گسترش آن شبانه روز تلاش می‌ورزند و به‌خاطر این فعالیت‌ها هیچ‌کس نمی‌تواند آنان را ملامت و سرزنش نماید؛ زیرا بر اساس تعبیر زیبای قرآن کریم: «كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» (روم، 32). ترجمه: (هر گروهی به آن چه در دست دارند دل‌شادند) و بدیهی است که برای پخش و نشر تفکر و اندیشه‌ی خود تلاش می‌کنند و حرص می‌ورزند. چنان‌که مسلمانان نیز در عصر کنونی در اطراف و اکناف جهان پراکنده‌اند و دعوتگران مؤمن به گونه‌های مختلف جهانیان را به اسلام بشارت می‌دهند و مردم را به سمت و سوی صراط المستقیم راهنمایی می‌کنند. به‌خاطر این فعالیت مبلغان اسلام را هیچ‌کس نمی‌تواند ملامت و سرزنش نماید؛ بنابراین تا اینجا هیچ ایرادی نمی‌توان بر مبلغان مسیحی وارد کرد، چنان که نمی‌توان بر مبلغان اسلام ایراد گرفت. پس مشکل اصلی کجاست؟ و ناگواری ما مسلمانان در وضعیت کنونی چیست؟ ناگواری ملت اسلام در عصر حاضر آن نیست که چرا مسیحیت به تبلیغ آیین خود مبادرت می‌ورزد، بلکه تمام سخن روی شیوه‌هایی است که در زمینه تبلیغ و ابلاغ آیین مسیحیت از جانب کلیسا و مبشرین مسیحی اعمال می‌شود. شیوه‌های که تنصیری‌های مسیحی در راه دعوت به مسیحیت به کار می‌گیرند، ناپسندیده، نامردانه، مرموز، پنهان، مکارانه و مزورانه است و رنگ و بوی توطئه و خیانت از آن به مشام می‌رسد. پر واضح است که بهره‌گیری حرکت تنصیری مسیحیت از این گونه شیوه‌های ناپسند، با اصول و ارزش‌هاي انساني كه آدميزاده را در پذيرش دينش آزاد مي‌گذارد و هيچ‌گونه اكراه و جبر براي تحميل عقيده بالاي انسان را بر نمي‌تابد، كاملاً مغايرت دارد.