فساد اداری (روایتی از بیست سال گذشته)

فصل دوم: مصداق‌های فساد اداری در افغانستان
مصداق‌های فساد اداری در قوه‌ی مجریه
والی بلخ

بر پایه‌ای اطلاعات یک مقام ارشد دفتر شفافیت بین‌المللی و شاهدان محلی، عطا رقیبان اصلی‌اش در حوزه‌ی بازار انرژی را به شکست مواجه نموده و سکتورهای مهم را انحصاری نموده است. ازآنجایی‌که عطا و شرکت‌های امنیتی وابسته به او از امکانات انبار حیرتان بهره‌مند بودند، قیمت را کاهش داده، غضنفر گروپ و هوتک (رئیس عزیز بانک) را از ادامه‌ی رقابت بازداشته و پیروز شدند. ناگفته نماند که بسیاری از قراردادهای حکومتی سابق به شرکت «افتیک» که توسط پسر عطا اداره می‌شده، واگذار شده است. همچنین شرکت «کابل اویل گروپ» که عطا یکی از چهار سهام‌دار اصلی آن بوده، تحت مدیریت پسر وی بوده و برنده‌ی قراردادهای میلیون‌ها دالر جهت تأمین نفت برای ناتو شناخته شده است. حرص و طمع عطا چنان بود که به علاوه‌ی بازار نفت، بر حوزه‌ی املاک نیز چشم دوخته بود و در سودخواری و سفیدکردن پول‌های سیاه (اختلاس) در بخش املاک به‌صورت گسترده غرق در فساد بود و چنان‌که رقبایش را به سرمایه‌گذاری و شراکت ترغیب می‌کرد و با عباس ابراهیم‌زاده که یکی از مخالفانش بود، چندین پروژه‌ی بزرگ ساختمانی در محله‌ی به نام «المرب» داشتند و همچنین احمد رمضان که در سال 2005 عطا را به ترور برادرش متهم کرده بود، یکی از شرکای اصلی عطا در حوزه‌ی املاک است. عطا با سوءاستفاده از موقعیت دولتی و قدرت شبکه‌ی که داشت، زمین‌های زیادی را غصب کرده بود. نویسنده‌ی کتاب «دولت شبکه‌ای» حدود سی مورد تصرف زمین را در مزارشریف به گونه‌ی مستند مشاهده کرده که مربوط اشخاصی مانند: علم‌خان، عباس ابراهیم‌زاده، ابراهیم غضنفر، حاجی عبده، جمعه‌خان همدرد، اشرف رمضان و… بوده و عطا آن‌ها را غصب نموده، به تصرف خود آورده است.

ادامه دارد…