فهرست بستن

آموزش در آیینه زمان (روایتی از دوران جمهوریت)

نویسنده: محبوبی

فصل چهارم: آموزش در نظام جمهوریت
دوره تحصیلات عالی
مخالفت با ظاهر اسلامی

عدم رعایت حجاب اسلامی و مخالفت با ظاهر اسلامی، یکی دیگر از کاستی‌ها و چالش‌های است که نظام تحصیلات عالی کشور را در زمان جمهوریت به مشکل مواجه کرده بود. منظور از ظاهر اسلامی، برای زنان رعایت حجاب اسلامی و برای مردان نیز پوشش اسلامی، گذاشتن ریش و عمامه است. در بیست سال نظام جمهوریت تغییرات و تحولات زیادی منفی و یا مثبت در این کشور به وجود آمده است. بدون تردید یکی از تغییرات و تحولات منفی که در بیست سال گذشته در این کشور اتفاق افتاده است، تغییر ظاهر و پوشش اسلامی بوده است. در این مدت تبلیغات رسانه‌ی در سروسامان بخشیدن و پیاده‌کردن فرهنگ و تفکرات غربی و اندیشه‌های سکولاری در پوهنتون‌های افغانستان بسیار مؤثر بوده است. فرهنگ غربی پوهنتون‌ها را چنان تحت تأثیر قرار داده بود که به‌صورت گسترده محصلان با ظاهر اسلامی آراسته نبودند و تعداد زیادی از محصلان دختر و پسر پوهنتون‌های کشور با جدیدترین مدل‌های لباس (چسب و نازک) در فضای پوهنتون ظاهر می‌شدند و بسیاری از ارزش‌های دینی‌شان را قربانی تجملات وارداتی غرب کرده بودند تا حدی که بیشتر از 70 درصدشان حجاب کامل اسلامی را به تن نداشتند و پوشش کاملاً غربی آراسته بودند. این در حالی است که حجاب یکی از ارزش‌های اصیل اسلام است و قرآن کریم بارها این مسئله را به مسلمانان گوشزد نموده، رعایت آن سپری در مقابل فساد اخلاقی قلمداد کرده است؛ اما حجاب اسلامی در افغانستان به‌خصوص در پوهنتون‌ها با ترویج و گسترش اندیشه‌های سکولاری، تضعیف باورهای دینی، رشد پدیده‌ی نوپای دموکراسی و نبود فضای اسلامی چنان‌که بایدوشاید، رعایت نمی‌شد و تقلید از طرز پوشش غربی‌ها، بدون درنظرگرفتن معیارهای اسلامی در پوهنتون‌ها مروج شده بود، چنان‌که تحت هیچ شرایطی در توافق با ارزش‌های اسلامی نبوده است. کار به‌جای رسیده بود که نه‌تنها حجاب و پوشش اسلامی رعایت نمی‌شد، بلکه با ظاهر اسلامی به‌شدت مخالفت می‌کردند. اگر استاد یا محصلی با رعایت ظاهر اسلامی در پوهنتون حاضر می‌شد، همه و شاید بیشتر محصلان و استادان به چشم تمسخر به وی نگاه می‌کردند و آن را به یک گروه و شاخه‌ی افراطی یا تنگ‌نظر مثل داعش وصله می‌زدند و اگر تعداد زیادی از محصلان را به ظاهر اسلامی آراسته می‌دیدند، دانشگاه را داعش گاه می‌خواندند. این یک واقعیت غیر قابل انکار است که این فضا و بستر نامناسب که در عصر جمهوریت در این سرزمین هموار بوده است، حاصل و نتیجه‌ی حکمروایی دموکراسی در این کشور بوده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *