فهرست بستن

آموزش در آیینه زمان (روایتی از دوران جمهوریت)


نویسنده: محبوبی

فصل چهارم: آموزش در نظام جمهوریت
دوره تحصیلات عالی
اختلاط دختر و پسر

اختلاط دختر و پسر یا زن و مرد از جمله برنامه‌های شوم غربی‌ها است که در کشورهای اسلامی از جمله افغانستان (دوران جمهوریت) بر کرسی عمل نشسته بود. بدون شک جامعه افغانستان، جامعه اسلامی بوده و دین اسلام، دینی واقع‌گرا و حقیقت‌نگر است و اگر از اختلاط دختر و پسر ممانعت می‌کند، قطعاً بدون حکمت و ضرورت نیست. بدیهی است که هر چند جامعه از نگاه اخلاقی و ایمانی ارتقا بیابد و در سطح بالای قرار بگیرد، بازهم باید دور آن را با احکام و رهنمودهای دینی، حصار کرد تا از سقوط در لجن‌زار فساد، گناه و تباهی در امان باشد. متأسفانه در افغانستان دوران جمهوریت این ممانعت در پوهنتون‌ها صورت نگرفته بود و محصلان دختر و پسر کنار هم به فراگیری علم مشغول بودند که این کنارهم بودن، زمینه‌ی سقوط آن‌ها را در منجلاب فساد و گناه فراهم کرده بود و به‌صورت گسترده بیشتر آن‌ها به فساد اخلاقی آلوده بودند. به این دلیل اسلام عزیز جهت خشکاندن ریشه‌ی فساد و فتنه و همچنین جهت جلوگیری از وسوسه‌های شیطانی که هر لحظه ممکن است ارزش‌های اخلاقی و آداب اسلامی را به بازی بگیرد، با اختلاط دختران و پسران یا مردان و زنان به‌شدت مخالف بوده و پیروانش را از آن برحذر داشته است. اما در عصر جمهوریت طرف‌داران و هواداران غرب‌گرایی، کسانی که همواره بر غربی‌سازی جامعه تلاش می‌کردند و برنامه‌های شوم غرب را در جامعه پیاده و عملی می‌کردند، هیچ‌گاه بر عملی‌شدن مظاهر و نمادهای اسلامی در جامعه راضی نبوده، مردم به دموکراسی و اختلاط زن و مرد در تمام ابعاد زندگی دعوت می‌کردند.
غربی‌ها همواره تلاش می‌نمایند تا از حیا و ادب اسلامی بکاهند و پسر و دختر، زن و مرد در تمام مراحل زندگی، از مدرسه و مکتب گرفته تا بازارها و پوهنتون‌ها، بدون پرده کنار هم قرار بگیرند. این طرح در افغانستان عصر جمهوریت مو‌به‌مو به اجرا درآمده بود. در مدارس/ مکاتب و پوهنتون‌ها به وفور قابل مشاهده بود که در آن‌ها پسر و دختر بدون پرده مشغول تعلیم و تحصیل بودند. به کثرت ادارات و مراکز دولتی وجود داشت که در آن‌ها کارمندان مرد و زن در کنار هم بدون پرده مشغول به کار بودند. با عملی‌شدن این طرح در افغانستان دوران جمهوریت، اخلاق اسلامی و ارزش‌های دینی ضایع شده، ریسمان حیا و ادب از هم گسسته بود. پوهنتون‌ها، ادارات و مراکز دولتی به منشأ فساد، بی‌بندوباری تبدیل شده بود و جامعه را از نگاه حیا و اخلاق به پرتگاه نابودی کشانده بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *