نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: مدیران نالایق
8 ثور رویدادی بود که میتوانست به استقلال، ترقی، صلح و پیشرفت پایدار در افغانستان منجر شود و پایه گذار یک دولت مدرن، مسئول، کارآمد و مبتنی بر ایمان باشد. این همان چیزی بود که ملت مظلوم مژده آنرا شنیده و به امید آن مبارزه، ایثارگری و قربانی بی شمار داده بودند. بعد از پیروزی برحق ملت، و زنده شدن تخم امید در دل مردم برای ختم بد بختیها، فروپاشی نظام کمونیستی، زمان برادری و برابری، توجه به تعالیم انسانساز اسلامی و بجای آوردن شکر ایزد منان بود که رهبران شر و فساد با مشوره بقایای حکومت کمونیستی نجیب، برای بدنام کردن پیروزی ملت دست بکار شدند. این رهبران هیچ نوع تدبیری برای مدیریت کشور نداشتند و افرادی بودند که خوب میجنگیدند، اما برای نظام سازی، دولت داری و مدیریت شرایط پس از جنگ، برنامهای نداشتند. از اینرو به زودی بازیچه دست منافقین پرچمی و خلقی شدند. در زمان جهاد برحق ملت، آنچه باعث وحدت شان میشد، مبارزه با نظام کمونیستی بود که آنهم از بین رفته بود و دیگر تعالیم روحبخش اسلامی نیز برای وحدت آنان تاثیری نداشت. به دلیل قدرتطلبی، همسنگران و برادران دیروز تبدیل به دشمنان امروز شدند. بعد از پیروزی زمان رفتن بطرف اتحاد، مشارکت، ساختن افغانستان اسلامی مستقل و آرام با در نظر داشت تکثر سیاسی و قومی، ثمره جهاد را به کام ملت خود شیرین میکردند. نبود عقلانیت، آیندهنگری و وحدت، باوجود اختلافات قومی و تا حدودی زیادی مداخلات استخبارات دور و نزدیک بهسرعت به نزاعهای مرگبار درون قومی و میان گروهی کشیده شدند و بهاینترتیب، طرف برنده (مجاهدین) با استفاده بی رحمانه و جنون آمیز از نیروهای خودی با همراهی بقایای جنرالان کمونیست، علیه یکدیگر قیام کردند و کمر به حذف خود بستند.
ادامه دارد….
رد پای کمونیزم
