برگرفته از کتاب “نبی رحمت”

ترتیب‌کننده: کرار

نیروی جنگی
قریش طبعاً صلح پسند بودند و آرامش و امنیت را دوست داشتند و مانند ملت‌های معاصر دیگر، بیشتر به کار و کاسبی و راه انداختن بازارهای تجارت و حرکت‌دادن قافله‌ها علاقه‌مند بودند. کاروان‌ها از هر نقطه به شهرشان آمد و شد داشتند. این مسئله به مقام مذهبی آنها می‌افزود و باعث شکوفایی و رشد اقتصادی آنان می‌گردید و از هرجایی رزق به سوی آنها سرازیر می‌شد. قرآن مجید به همین مطلب اشاره می کند: فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ ﴿۳﴾ الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ ﴿۴﴾.
پس باید بپرستند پروردگار این خانه را؛ کسی که آنها را از گرسنگی نجات داد و سیر کرد و از ترس ایمن نمود.

بله! قریش تا زمانی که عقیده‌شان زیر سؤال نمی‌رفت و غیرت دینی و ملی‌شان تحریک نمی‌شد، به زندگی مسالمت آمیز معتقد بودند، امّا با این وصف دارای نیروی جنگی قابل ملاحظه‌ای بودند که در شجاعت به آن مثال می‌زدند. به طور مثال: الغضبة المضریة از نظر خشم گرفتن در زبان و ادبیات شبه جزیره معروف بود. قریش تنها به نیروی خودشان اکتفا نمی‌کردند، آنها از نیروی رزمی احابیش نیز استفاده می‌کردند. که عبارت بودند از بعضی قبایل جنگجوی عرب از تیرۀ کنانه و خزیمه بن مدرکه و خزاعه که در اطراف مکه می‌زیستند و هم‌پیمان قریش بودند. قریش تعداد زیادی غلام و برده نیز داشتند که در موقع جنگ نیروی بزرگی به جبهه گسیل دارند. چنان‌که در جنگ احزاب حدود 10 هزار نفر آماده کردند. این تعداد، بزرگترین نیروی رزمی در تاریخ شبه جزیره در عصر جاهلیت بود که تا آن زمان یکجا جمع نشده بودند.