نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: علل جنگهای داخلی (مداخله بیگانگان)
ادامه مداخلات منفی سازمان ملل
دیگو کورد ویز (Diego Cordovez):
دیگو کورد ویز، دیپلمات اکوادوری که به‌عنوان نماینده خاص دبیرکل سازمان ملل متحد، در دهه ۱۹۸۰ درباره خروج نیروهای شوروی از افغانستان با طرفین قضیه مذاکره می‌کرد. وی برخلاف شیوه محتاطانه دکوئیار به‌زودی نقش سازمان ملل را به یک میانجی فعال تبدیل کرد. او در کابل، تهران و اسلام‌آباد با سران دولت‌ها دیدار کرد و هدف مأموریتش را چنین فشرده کرده بود: دعوت وزرای خارجه طرفین به ژنو، مقر اروپایی سازمان ملل متحد جهت شرکت در مذاکرات غیرمستقیم و تهیه دستورالعمل مذاکرات در چهار زمینه؛ متوقف کردن مداخلات کشورهای همسایه، خروج نظامیان اتحاد شوروی از افغانستان، بازگشت داوطلبانه مهاجران و تضمین‌های بین‌المللی. بر اساس ابتکار دبیرکل و نماینده او، مذاکرات چندجانبه ژنو فراهم ساخته شد. در نتیجه تلاش‌های کورد ویز بعد از ۴۱ دور مذاکره طی حدود بیش از ۶ سال توانست دشوارترین مذاکرات سیاسی را که حتی طرفین مذاکره حاضر به صحبت رودررو نبودند، به سرانجام رسانده و توافقات ژنو را در ۱۴ اپریل ۱۹۸۸ به امضا برساند. هرچند این روند منجر به ایجاد صلح در افغانستان نشد و مخاصمات همچنان تداوم یافت. کورد ویز اهمیت تشکیل دولت آینده را به‌خوبی دریافته بود و از عواقب ناگوار آن نیز بیمناک بود. ازاین‌رو، به‌رغم بی‌میلی گروه‌های هفت‌گانه و هشت‌گانه، دشواری‌های موجود را با جوانب مختلف مطرح و بررسی کرده بود. اما وی در آگست سال ۱۹۸۸ از این سمت کنار رفت و جای خود را به بنون سوان داد.