نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: پیشینه تاریخی ایران و افغانستان
تفریحات ملی:
تفریح یکی از خصوصیات انسانی بوده که به منظور رفع خستگی و خوشگذرانی مورد استفاده قرار میگیرد. در افغانستان تفریحگاههای مردانه و زنانه از هم جدا و متفاوت است. معمولاً تفریح مردم قریهجات زیارت رفتن و دیدن اقارب نزدیک است؛ ولی در شهرها بعضی از مردم با فامیل خود در جاهای تفریحی دور از شهر میروند. مردمان شهر کابل قبلاً در روزهای رخصتی عمومی میله پغمان، بندقرغه، استالف سالنگ، خواجه صفا، گلبهار، چوک ارغندی، دره پشهای، سروبی، جلالآباد و… غرض تفریح و استراحت بدن میرفتند. پس از سال ۱۳۵۸ مردم افغانستان از نعمت تفریح و استراحت تا حدودی با ناامنیها محروم شدند. از این که فعلاً امنیت کشور تأمین است مردم از سفر نمودن به خارج شهر لذت میبردند.
مهمترین تفرجگاههای افغانستان عبارتاند از دره آجر، دره نور، بدخشان، نورستان، پامیر، بند شیوا، بند امیر، آب ایستاده غزنی، زیارتگاههای هرات، چشمه آبگرم اوبه، بند سلما، بند سبزک، قندهار، روضه مزارشریف، سالنگها، گلدره، شکر دره، گلغندی، پنجشیر، در زمستان سروبی و جلالآباد و… است.
بُزکَشی یک بازی سنتی گروهی است که بر پشت اسب انجام میشود. این بازی در قدیم توسط جنگجویان شمال افغانستان ابداع گردید و هماکنون در میان مردمان آسیای میانه از جمله: ازبکها، ترکمنها، تاجیکها، قزاقها و قرقیزها انجام میشود.
پهلوانی ورزشی است باستانی که به کُشتی مدرن شباهت دارد و در سراسر افغانستان، به ویژه در شهرهای بزرگ رایج است. پهلوانی به قصد بر زمینافکندن همنبرد و نگهداشتن او انجام میشود. همنبردان اجازهی گرفتن پای یکدیگر را ندارند، ولی میتوانند بازوان، بدن یا لباس حریف را بگیرند. افغانها در قدیم الایام پرندگان، بزهای کوهی، آهو و … را بهوسیله سگ تازی (که نسل اصیل آن در این کشور از بین رفته) شکار میکردند (عابدوف, 1393).