برگرفته از کتاب: فقه خانواده (وهبه زحیلی)
ترتیب کنند: نورالحق خادمی
موضوع: شرطهاي ازدواج
شروط صحت نكاح
آثار و پيامدهاي ازدواج
انواع حقوق و مسئوليتها
حقوق مشترک زن و شوهر
2- اثبات نسب فرزندان
اثبات نسب حق دو طرفه والدين و فرزندان است ـ هرچند در ظاهر به پدر نسبت داده ميشوند ـ اما در واقع فرزندان ثمره درخت زندگي مرد و زن و نعمتي بزرگ از نعمتهاي خداوند نسبت به بندگانش به شمار ميروند. و از طرف ديگر اثبات نسب در جهت سرپرستي و نگهداري کودکان و جلوگيري از سرگرداني آنهاست. خداوند متعال ميفرمايد:
{ وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيرًا } … (الفرقان / 54)
“خداست که از آب (مني) انسانها را آفريده است و او را (داراي خويشاوندي) نسبي و دامادي قرار داده است و پروردگار تو همواره توانا بوده و هست”.
نسب پاک مايه افتخار فرزندان است و آنان در جهت محافظت از منزلت و کرامت والدين خويش تلاش مينمايند و هرگونه توهين و برخورد نادرستي را به آنان توهين به خود به شمار ميآورند ـ از سوي ديگر اعلام برائت از فرزندان خود و انکار نسب آنها حرام و نامشروع است. همچنين فرزندخواندگي به گونهاي که نامي از پدر و مادر او برده نشود ـ به خاطر حفظ حق و عدالت ـ حرام است. زيرا هر انساني بايد به پدر و مادر و خويشاوندان خود نسبت داده شود، در اين مورد خداوند متعال ميفرمايد:
“آنها را به نام پدران خود بخوانيد، اين کار نزد خداوند منصفانهتر است”.
در اين رابطه احاديث بسياري نيز روايت شده است که به چند مورد آنها اشاره مينماييم.
“هرکس را به نام غير پدر خود صدا بزنند و او به آن آگاه باشد، بهشت بر او حرام است”.
“هرکس به جز پدر خود به کسي ديگر نسبت داده شود، لعنت و نفرين خداوند تا روز قيامت بر او باد”.(1)
همچنين حرام است زني کودکي را که ميداند متعلق به شوهرش نيست به او نسبت بدهد، زيرا روايت شده که رسول خدا صلیالله علیه و سلم فرموده است:
“هر زني کودکي را که متعلق به خانوادهاي نيست به آنها نسبت دهد، هيچ طمعي به مرحمت خداوند نبايد داشته باشد و هيچگاه او را به بهشت نميبرند، و هر مردي هم که نسب فرزند خود را انکار کند و خود بداند که دروغ ميگويد: خداوند خود را از او پنهان ميدارد، و روز قيامت در حضور همه مردم او را رسوا خواهد نمود”.
رابطه اسلام و خانواده
