نویسنده: نورالحق خادمی
موضوع: ائتلافهای متنوع و متضاد رهبران شر و فساد
برای همسویی در جنگ قدرت، بین رهبران متعدد و متنوع شر و فساد، ائتلافهای سست و نیمبندی، نه بر اساس عقیده و ایمان بلکه بر اساس منافع فردی، گروهی، حزبی، زبانی و منطقة شکل میگرفت. بعضی از این ائتلافها سستتر از استحکام و وحدت دستهای از پشهها که در هوا با هم یکجا میشوند و در مقابل باد ملایم جمعشان متفرق میشود، برخوردار نبودند. آنان برای خواستههای آنی و شرورانه دورهم جمع میشدند و بعداً بهسرعت متفرق میشدند. ائتلافی که بر اساس تعالیم روحبخش و وحدتآفرین اسلامی، وطندوستی، برادری و اخلاق نیکو شکل نگرفته باشد، بهتر از این نمیشود. این ائتلافها نه برای دوستی و رضای خداوند (ج) شکل میگرفت؛ بلکه تمام رهبران شر و فسا، برای رضای شیطان تا پای جان تلاش میکردند.
مطابق توافقنامه پیشاور که در آن شورای پنجاه و یکنفری مجاهدین در پاکستان تشکیل شد بود. این شورا مسئولیت داشت که قدرت را بهعنوان حکومت موقت در دوره انتقالی به دست بگیرد. رهبری این شورا در دو ماه اول به صبغتالله مجددی و در چهار ماه بعد به برهانالدین ربانی محول شد. هنوز ۲۴ ساعت از سقوط رژیم کمونیستی نگذشته بود که درگیری در کابل بین نیروهای احمدشاه مسعود، ژنرال دوستم و ژنرال مؤمن (دو تن از افسران جناح پرچم) از یک سو و حزب اسلامی و جناح خلق رژیم کمونیستی از سوی دیگر آغاز شد. در نتیجة این درگیری، نیروهای حزب اسلامی و خلقیها از شهر کابل بیرون رانده شدند. در همان زمان درگیری بین اتحاد اسلامی سیاف و حزب وحدت اسلامی آغاز شد که نیروهای احمدشاه مسعود به یاری سیاف شتافتند. در جدی سال ۱۳۷۱ بعد از ختم چهارماهه دولت ربانی، آقای ربانی شورایی را به نام “شورای اهل حل و عقد” تشکیل داد. اعضای این شورا که از طرفداران دولت ربانی بودند او را برای مدت دو سال بهعنوان رئیس دولت افغانستان انتخاب کردند. درگیریها بین احزاب و دولت خودساختة ربانی تا ورد نیروهای امارت اسلامی ادامه داشت. در این جا بهخوبی نقش جناح پرچم و خلق بین گروههای شر و فساد دیده میشود.