ترتیبکننده: کرار
فصل ششم
شاهرگ حیات جاهلیت
بدین ترتیب تمام ملتهـا و حکومتهـا و افـراد جهـان تحـت سـیطره و سـلطۀ مادهگرایی و زورمداری و جاه و مقام و شهوات درآمدند و راه گزیر و گریزی برایشان باقی نماند و مادیگری, تمام مشاعر و احساسات آنها را فرا گرفت و تمام امکانات و نیروها و اندیشه و ذکاوتشان در راه آن به هدر رفت و در انسان نفسیتی پدید آمد که تنها محسوسات را باور میکند و تنها به لذت و رفاه و سعادت دنیـوی میاندیشـد و جز به زندگانی مادی و مقاصد کاذب آن که زادۀ حیـات و اجتمـاع فاسـد و تجـارت اشباع ناشدنی هستند، اهمیت و ارزش نمیدهد. حال چگونه در این نفـس مـاده پرسـت، دیـن کـه اسـاس آن ایمـان بـه غیـب و ترجیحدادن آخرت بر دنیاست میتواند جایگزین بشود، دینی که میگوید:
وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ.
«این زندگی دنیا لهو و لعبی بیش نیست و همانا سرای آخرت زندگی جاودانی است، اگر میدانستند.
و دینی که میگوید:
فَأَمَّا مَنْ طَغَى ﴿۳۷﴾ وَآثَرَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا ﴿۳۸﴾ فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۳۹﴾ وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى ﴿۴۰﴾ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى ﴿۴۱﴾
«کسی که طغیان کرد و زندگی دنیا را برگزید، مأوایش جهنم است و اما کسی که از مقام پروردگارش بترسد و نفس را از هوی و هوس باز دارد، مأوایش بهشت برین است».
دینی که پیغمبراش صلیالله علیه و سلم میفرماید: «اللهم لاعیش الا عیش الآخرة»
خداوندا! زندگانی و حیاتی به غیر از زندگانی آخرت نمیخواهم. و باز میفرماید: «حفت الجنة بالمکاره»
بهشت با تحمل سختیها و مشکلات بدست میآید.
پس در این عصر مادیگری بزرگتـرین مشـکل و سرسـختترین و خطرنـاکترین دشمن و رقیب دین است، غـرب هـم پیشـوا و آشـیانه ایـن مـادیگری شـده اسـت، آشیانهای که از آن پر میگیرد و در آن میآرامد و تخم و جوجه میگذارد!.