افغانستان در چنگال کمونیسم

نویسنده: عبدالمنان محبوبی
فصل دوم: افغانستان و کمونیسم
رهبران کمونیست در افغانستان
داکتر نجیب
آغاز فعالیت‌های سیاسی
فعالیت‌های سیاسی نجیب در دوران محصلی در پوهنحی طب، پوهنتون کابل و تظاهرات دانشجویی آغاز شد. او در سال ۱۳۴3 هجری شمسی به حزب دموکراتیک خلق که یک حزب کمونیستی نو پا بود، پیوست. وی پس از عضویت در حزب دموکراتیک خلق، به خواندن آثار مارکسیستی آغاز کرد و در سخنرانی در همایش‌های دانشجویی و حزبی مهارت یافت و در بهار سال 1344 هجری شمسی که محصلان در پوهنتون کابل دست به ایجاد اتحادیه‌ی محصلان زدند. نجیب در انتخابات مقدماتی اتحادیه‌ی مذکور، جهت طرح و تدوین مسوده‌ی اتحادیه‌ی محصلان، از صنف P.C.B پوهنحی طب، به صفت نماینده انتخاب شد. وی با انتخابش توانست در میان اعضای حزب جلب توجه نماید. او به‌زودی در میان اعضای حزب دموکراتیک خلق در پوهنتون به فرد شناخته شده‌ی مبدل شد و با پیشرفت سریع در تشکیلات سازمانی به‌زودی در حلقه افراد بسیار نزدیک به ببرک کارمل، رهبر بخش جناح پرچم حزب پیوست. نجیب زمانی که هنوز محصل پوهنتون کابل بود، به دلیل تظاهرات و فعالیت‌های سیاسی دولت ظاهر شاهی او را دو بار زندانی کرد و نشریه پرچم، تنها نشریه حزب دموکراتیک خلق در آن زمان خبرهای زندانی شدن او و دیگر اعضای حزب را منتشر می‌کرد. نجیب در زمان کودتای هفتم ثور ۱۳۵۷ هجری شمسی که منجر به سرنگونی رژیم محمد داود و قدرت‌یابی حزب دموکراتی خلق در افغانستان شد، رئیس اداره امور محصلان پوهنتون کابل بود. رژیم کودتایی او را در ماه سرطان ۱۳۵۷ هجری شمسی به سفارت افغانستان در تهران فرستاد، ولی دیری در مقام سفارت نماند و به کشور فراخوانده شد. صدیق الله راهی در این مورد می‌نویسد: «نجیب که به حیث سفیر افغانستان در ایران مقرر گردیده بود، بعد از مدتی دوباره از سفارت برطرف گردید و در این هنگام مبلغ یازده میلیون ریال را که قبلاً از درک فروش زمین سفارت در بانک ایران گذاشته بود، به تاراج برد و علاوتاً اموال سفارت افغانستان را نیز لیلام نموده و پول آن را به کمر بست و با همسر رقاصش به جانب یوگسلاوی نزد دزدان دیگری چون ببرک کارمل، آناهیتا راتب‌زاده، نور احمد نور، محمد بریالی و عبدالوکیل فرار نمود. نجیب که از همه پول بیشتری ربوده بود، معشوقه‌ی به نام هلینا پیدا کرده، هتلی به وی خریده بود» (راهی، بی‌تا: 22). پس از سرنگونی نورمحمد تره‌کی توسط امین، نجیب برای مدتی به مسکو رفت و در جدی سال ۱۳۵۸ هجری شمسی با اشغال افغانستان توسط ارتش سرخ شوروی سابق، به کشور بازگشت و بر کرسی جهنمی و بدنام خاد (خدمات امنیت دولتی) که از جانب باداران روسی‌اش برای وی تدارک دیده شده بود، تکیه کرد.