ترتیبکننده: کرار
فصل هفتم
نابسامانی ایمان و اخلاق
خودتان را برای جهاد و دعوت آماده سازید و هرگاه امانتی را متقبل شدید آن را خوب نگاه دارید، این وصیت من به شماست، شاید ارزشی برای این حرف من قائل نباشید ولی این را در آینده درخواهید یافت و به یاد این سخن من خواهید افتاد، وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ. «غافر 44» و من، کارم را به الله واگذار میکنم».
بله! مشکل ما نداشتن شخصیتها و ایمان و اخلاق است، من از این طرز فکر نارسا و نادرست که میگوید: با تغییر حکومتهـا و احـزاب، اوضـاع هـم دگرگـون میشود، خویشتن را برحذر میدارم، چون خدای تعالی میفرماید: أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ﴿۳۹﴾ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ. «الحج: ۴۰-۳۹»
به کسانی که مورد ستم قرار گرفته اند، اجازۀ نبرد داده میشود و خداوند هم به مساعدت و یاری آنها تواناست، همان کسانی که از دیار خود به ناحق و تنها به این جرم که میگفتند: پروردگار ما الله است، بیرون رانده شدند.
تا آنجا که میفرماید:
الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ [الحج: ۴۱]. کسانی که اگر آنان را در زمین به قدرت رسانیم، نماز را برپا میدارند و زکات میدهند و امر به معروف و نهی از منکر مینمایند.